Οι βρυκόλακες…

Οι βρυκόλακες...

Κατά τον 17ο αιώνα πίστευαν στην Ευρώπη πως οι βρυκόλακες ήταν οι νεκροί, οι οποίοι, εξερχόμενοι τη νύχτα από τους τάφους τους ορμούσαν στους ζωντανούς και τους έπιναν το αίμα.

Πίστευαν ακόμη ότι εκείνοι που έπεφταν θύματα των βρυκολάκων, μαράζωναν σιγά-σιγά και στο τέλος πέθαιναν, όταν είχε πλέον εξαντληθεί το αίμα τους.

Οι δεισιδαιμονίες αυτές για τους βρυκόλακες δεν ήταν άγνωστες στους αρχαίους Έλληνες και στους Ρωμαίους. Οι νεότεροι Έλληνες και πρώτοι οι Ηπειρώτες παρέλαβαν την δοξασία αυτή από τους Δαλματούς και τους Μαυροβούνιους. Τούτο είναι αναμφισβήτητο, γιατί και αυτή η λέξη «βρυκόλακας» προέρχεται από την σλαβική λέξη «Vuhorlah» που σημαίνει τον νεκρό, τον βρυκόλακα που πίνει αίμα.

Είδος βρυκολάκων ήταν και τα δαιμόνια των αρχαίων Ελλήνων. Ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος διηγούνται σχετικώς το ακόλουθο παραδοξότατο επεισόδιο: Ο Παυσανίας ο Λακεδαιμόνιος, ο αρχιστράτηγος στη μάχη των Πλαταιών, όταν βρισκόταν στο Βυζάντιο, ερωτεύθηκε μια νεαρή και την κάλεσε μια νύχτα στη σκηνή του. Η Κλεονίκη, όπως έλεγαν την κοπέλα, καθώς έμπαινε στη σκηνή του Παυσανία, έριξε από απροσεξία τον λύχνο κι έτσι, απλώθηκε τριγύρω σκοτάδι. Ο Παυσανίας, εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσε να διακρίνει τα κάλλη της, συλλογίστηκε ξαφνικά πως αυτό που σκόπευε να κάνει, να κοιμηθεί δηλαδή με την Κλεονίκη, τού φάνηκε προδοτικό για τους Έλληνες, αλλά συγχρόνως ανησύχησε μήπως συλληφθεί για το παράπτωμά του.

Παυσανίας (515 π.Χ. ή 510 π.Χ. - 470 π.Χ.)
Παυσανίας (515 π.Χ. ή 510 π.Χ. – 470 π.Χ.)

Μες στην παραζάλη του, όρμησε και μαχαίρωσε το νεαρό κορίτσι. Από τότε, η Κλεονίκη παρουσιαζόταν τακτικά στον ύπνο του Παυσανία και του υπενθύμιζε το έγκλημά του.

Το φάντασμα της Κλεονίκης βασάνιζε τόσο τον Έλληνα αρχιστράτηγο, ώστε αναγκάστηκε να πλεύσει στο Ηράκλειο, όπου με προσευχές και παρακλήσεις, ικέτευε να εξιλεωθεί για το έγκλημά του. Τότε, παρουσιάστηκε εμπρός του η νεαρή κοπέλα ατόφια, ακέραιη και του είπε πως θα έπαυε να τον στοιχειώνει, μονάχα όταν εκείνος θα πήγαινε πίσω στη Σπάρτη. Μόλις ο Παυσανίας επέστρεψε εκεί, με το που πάτησε το πόδι του στη γενέτειρά του, άφησε και την τελευταία του πνοή, πέφτοντας νεκρός.

Αλλά και ο Πλάτωνας ανέφερε ότι στην εποχή του είχαν εμφανιστεί πολλές φορές βρυκόλακες και φαντάσματα μοχθηρών ανθρώπων, που βασάνιζαν τους ζωντανούς.

Πώς όμως άρχισαν οι άνθρωποι να πιστεύουν στην ύπαρξη βρυκολάκων; Πιθανά να συντέλεσε η νεκροφάνεια, αλλά και τα φωσφορικά φαινόμενα των νεκροταφείων.

Τους παλαιούς εκείνους καιρούς, η νεκροφάνεια ήταν κάτι άγνωστο και μπορούσε συνεπώς να προκαλέσει τερατωδίες, καθώς είχε συμβεί να ταφούν ζωντανοί πολλοί δύστυχοι άνθρωποι.

Μάλιστα, στα «Επιστημονικά Παράδοξα» του Στρούμπου είχε δημοσιευθεί μια συγκινητική αφήγηση των περιπετειών ενός άνδρα σε νεκροφάνεια, γραμμένη από τον ίδιο τον παθόντα: «Τα ένιωθα όλα, καθώς με τύλιγαν με το σάβανο. Κλάματα, θρήνους, κακό… Είδα πως με έβαλαν στο φέρετρο, πως με σήκωσαν και με πήγαν στο νεκροταφείο, για να με θάψουν!»

Δημήτριος Στρούμπος (1806 - 1890)
Δημήτριος Στρούμπος (1806 – 1890)

Παρόλα αυτά, επειδή βρισκόταν σε νεκροφάνεια, δεν μπορούσε ούτε να κουνηθεί, ούτε και να φωνάξει. Μόνο την ύστατη στιγμή, την ώρα που τον κατέβαζαν στο μνήμα, τινάχτηκε και συσπάστηκε το κορμί του από τον απόλυτο τρόμο.

Κι όμως, πολλοί δεν μπόρεσαν να δείξουν κάποιο σημάδι πως ήταν ζωντανοί. Επομένως, ετάφησαν, βρίσκοντας σκληρό θάνατο κάτω από το χώμα. Έτσι, έπειτα από χρόνια, οι άνθρωποι εντόπισαν τον σκελετό τους σε τέτοια θέση, που κατάλαβαν τι αγωνία και μαρτύριο πέρασε ο νεκροζώντανος εκεί μέσα, πασχίζοντας να σηκώσει το σκέπασμα του φερέτρου του, για να πάρει μια στάλα αέρα. Τίποτε φρικωδέστερο για την ανθρώπινη ύπαρξη!

Κάποτε, όμως, οι ατυχείς άνθρωποι που πάθαιναν νεκροφάνεια, θάβονταν μια ώρα γρηγορότερα, όταν έδιναν σημεία ζωής. Ο χειρουργός Αναστάσιος Γ. Φιλιππουπολίτης έγραφε: «Αν κάποιος νεκρός επιδείκνυε σημεία ζωής, τον ενταφίαζαν αμέσως, επειδή πίστευαν αδιστάκτως ότι ο δαίμονας είχε μεταβάλλει την ψυχή του νεκρού σε βρυκόλακα, καθώς είχε εισβάλλει στο σώμα του».

Όσον αφορά στα φωσφορικά φαινόμενα των νεκροταφείων, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα δύο πεμπτημόρια σχεδόν των οστών του ανθρώπου αποτελούνται από φωσφορική τετάνου. Από αυτήν την ουσία παράγεται φωσφορούχο υδρογόνο, το οποίο φλέγεται στον αέρα, όμοια με φλόγα λευκή και ζωηρή.

Ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ, στο βιβλίο που έγραψε για την Ελλάδα, διατεινόταν ότι οι βρυκόλακες στη χώρα μας προήλθαν από τους νεκρούς εκείνους, των οποίων τα σώματα δε διαλύθηκαν, διότι ήταν αφορισμένοι από την Εκκλησία. Επομένως, γίνονταν «τυμπανίτες», δηλαδή βρυκόλακες. Αυτοί είχαν σώμα αποσκληρωμένο και κοιλιά, που ηχούσε όμοια με τύμπανο. Έβγαιναν τις νύχτες από τον τάφο και κακοποιούσαν τους ζωντανούς.

Φρανσουά Πουκεβίλ (1770 - 1838)
Φρανσουά Πουκεβίλ (1770 – 1838)

Αργότερα, πίστευαν ότι βρυκολάκιαζε εκείνος ο νεκρός, του οποίου το σώμα πηδούσε από πάνω μια γάτα, την παραμονή της ταφής. Ακόμα, ο λαός θεωρούσε ότι ο βρυκόλακας δεν μπορούσε να μπει σ’ ένα σπίτι, όταν στην είσοδό του υπήρχαν τέσσερα πιάτα σταυροειδώς τοποθετημένα ή και απήγανος.

Επίσης, θεωρούσαν ότι οι βρυκόλακες δεν έβγαιναν τα Σάββατα από τους τάφους τους, γι’ αυτό εκείνη την ημέρα ξέθαβαν τους βρυκολακιασμένους νεκρούς και τους έκαιγαν ή τους διάβαζαν διάφορες ευχές.

Σύμφωνα με τον Βολταίρο, δυο σωματοφύλακες του Αυτοκράτορα Καρόλου στάλθηκαν στην Ουγγαρία, για να εξοντώσουν βρυκόλακα, που είχε αποβιώσει έξι εβδομάδες νωρίτερα. Τον βρήκαν να κάθεται στο κρεβάτι του χαρούμενο και χαμογελαστό, αλλά τρομερά πεινασμένο. Έτσι, τον σκότωσαν κι έπειτα, του τρύπησαν την καρδιά και κατόπιν τον έκαψαν.

Στο Ναύπλιο, η μαία γνωστού ιατρού διατεινόταν ότι κάθε νύχτα βρυκολάκιαζε ο μακαρίτης σύζυγος της κόρης της και κάθε βράδυ έμπαινε στο σπίτι και ξυλοκοπούσε άγρια την ίδια και τη θυγατέρα της. Μα, μόλις ανέτελλε ο ήλιος, οι πόνοι από το βραδινό μαρτύριο, εξαφανίζονταν ανεξηγήτως.

Στα ελληνικά νησιά φρονούσαν πως βρυκολάκιαζε εκείνος που βλαστημούσε τον εαυτό του ή κάποιος άλλος τον βλαστημούσε, την ώρα που ψυχορραγούσε.

Στα μέρη που υπήρχε βρυκόλακας, έπεφταν βαριές αρρώστιες, τα σπαρτά καταστρέφονταν, τα λουλούδια μαραίνονταν, τα πρόβατα ψοφούσαν και οι σκύλοι ούρλιαζαν τις νύχτες στους δρόμους.

Ένας παπάς δεν έφτανε να σώσει τον τόπο απ’ το κακό. Χρειάζονταν να επέμβει ένας αρχιερέας με δώδεκα παπάδες, να γονατίσει στον τάφο του βρυκόλακα και να παρακαλέσει τον Θεό υπέρ αυτού. Έτσι, ο απέθαντος έλιωνε μες στο μνήμα του και συχνά οι παριστάμενοι μπορούσαν να ακούσουν τα οστά του να τρίζουν και να λιώνουν.

Ο Αρ. Μ. Ταταράκης έγραφε στα «Νεοελληνικά Ανάλεκτα» του Παρνασσού ότι κάποτε είχε βρυκολακιάσει σ’ ένα νησί κάποιος που λεγόταν Κούβελος, γιατί τη στιγμή που ψυχορραγούσε, διαολόστειλε τον εαυτό του. Ο Κούβελος γύριζε τις νύχτες στους αγρούς, πνίγοντας και κομματιάζοντας ανθρώπους και ζώα. Ένα βράδυ, μάλιστα, επιτέθηκε εναντίον του ίδιου του του αδερφού, τον οποίον και βρήκαν την επόμενη ημέρα κατακρεουργημένο.

Ο Κούβελος δεν έλιωνε στον τάφο του, αν και τον είχε διαβάσει αρχιερέας. Στον τόπο του, βρέφη πέθαιναν, γυναίκες απέβαλλαν, γιδοπρόβατα ψοφούσαν.

Τότε, έπειτα από τη συμβουλή κάποιου γέρου, άνοιξαν τον τάφο του, τον έβγαλαν έξω άλιωτο, του έσχισαν το στήθος, του ξερίζωσαν την καρδιά, την έκαψαν και σκόρπισαν τη στάχτη στους ανέμους. Το υπόλοιπο σώμα του το έκλεισαν σ’ ένα σακί και το πέταξαν στο πέλαγος.

Όταν τον είχαν ξεθάψει, ο Κούβελος ήταν τρομακτικός στην όψη. Ήταν κατάμαυρος, μπλαβής, με νύχια μακριά, βαμμένα στο αίμα, μάτια ορθάνοιχτα και μαλλιά μακριά, σαν γυναικεία.

Μόλις το κουφάρι του πετάχτηκε στη θάλασσα, σηκώθηκε τρικυμία φοβερή, πρωτόγνωρη, που όμοιά της δεν είχαν ξαναδεί.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΜΠΟΥΚΕΤΟ», στις 16/08/1925…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΜΠΟΥΚΕΤΟ", στις 16/08/1925
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΜΠΟΥΚΕΤΟ», στις 16/08/1925

Σχετικά άρθρα

Το στοίχειωμα του Λονγκ Άιλαντ… Ο ίδιος ο Τζέημς Χέρμαν δήλωσε ότι τα φαινόμενα ξεκίνησαν, όταν ξαφνικά τα πώματα...από διάφορα μπουκάλια και φιαλίδια εκσφενδονίζονταν αναίτια και με δύναμη...
Δύο φωτεινοί ταξιδιώτες στον ουρανό της Αττικής… Τα δυο ταυτόχρονα κινούμενα Α.Τ.Ι.Α. σταμάτησαν πάλι και μετά από λίγο, ενώ το πρώτο...κινήθηκε προς το Σούνιο και προσωρινά σταμάτησε...
Το φαινόμενο της τηλεκίνησης… Οι υποψίες όμως καταρρίφτηκαν, όταν η Νέιλα μετακίνησε τηλεπαθητικά το αρκετά...βαρύ γυάλινο δοχείο...
«Γκιολβαγκάς»: Μια άγνωστη εφεύρεση… Σ' ένα ήσυχο σπίτι της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου 89, στη Ν. Σμύρνη, κατοικούσε ένας...Μηχανολόγος Μηχανικός μηχανών εσωτερικής καύσεως, ο Γεώργιος Γκιόλβας, με τη...σύζυγό του...
Το στοιχειωμένο σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη, στην Αθήνα του 1913 (Μέρος Α)… Το δυσοίωνο σπίτι στεκόταν στην οδό Μαυρομιχάλη. Ήταν μια συνηθισμένη, διώροφη...μονοκατοικίας της εποχής. Ένα πελώριο ενοικιαστήριο βρισκόταν στην εξώθυρά του....Κοιτώντας το απέξω, τίποτε δεν προμήνυε την ύπαρξη φαντασμάτων...
Φαντάσματα και μυστηριώδη όντα στην Ιαπωνία… Οι Ιάπωνες ήταν πολύ προληπτικοί άνθρωποι. Πίστευαν ακόμη στους δαίμονες, τους...βρυκόλακες, τα κακά πνεύματα που έφερναν τη δυστυχία και τα φαντάσματα...
Το φάντασμα του οδοντιάτρου… ...τη ρώτησε αν ήταν σίγουρη ότι συνάντησε τον γιατρό, αφού εκείνος, γεγονός που είχε...δημοσιευθεί και στις εφημερίδες, είχε πεθάνει τέσσερις ημέρες νωρίτερα...
Η στοιχειωμένη έπαυλη του Ροδόλφο Βαλεντίνο… Η δημοσιογράφος και η επιστάτρια αναστατώθηκαν και κυρίως, τις διαπέρασε ένα...αίσθημα φρίκης. Προσπαθούσαν να βρουν μια λογική ερμηνεία για το φαινόμενο...
Υπερφυσικές μαζικές επιθέσεις σε χωριό της Γιουγκοσλαβίας… Όταν όμως έφτασαν σε ένα σημείο και αφού είχαν δει μερικές σκιές να χάνονται στο...σκοτάδι, δε μπορούσαν πλέον να προχωρήσουν, καθώς δεν τους το επέτρεπαν οι...δυνάμεις τους...
Το λίθινο εργαλείο ηλικίας 250.000 ετών, που βρέθηκε στη Λάρισα… Ο Καθηγητής της Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, Vladimir Milojcic, έδωσε...συνέντευξη τον Σεπτέμβριο του 1958...

Σχολιάστε το άρθρο