Οι βρυκόλακες…

Οι βρυκόλακες...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Κατά τον 17ο αιώνα πίστευαν στην Ευρώπη πως οι βρυκόλακες ήταν οι νεκροί, οι οποίοι, εξερχόμενοι τη νύχτα από τους τάφους τους ορμούσαν στους ζωντανούς και τους έπιναν το αίμα.

Πίστευαν ακόμη ότι εκείνοι που έπεφταν θύματα των βρυκολάκων, μαράζωναν σιγά-σιγά και στο τέλος πέθαιναν, όταν είχε πλέον εξαντληθεί το αίμα τους.

Οι δεισιδαιμονίες αυτές για τους βρυκόλακες δεν ήταν άγνωστες στους αρχαίους Έλληνες και στους Ρωμαίους. Οι νεότεροι Έλληνες και πρώτοι οι Ηπειρώτες παρέλαβαν την δοξασία αυτή από τους Δαλματούς και τους Μαυροβούνιους. Τούτο είναι αναμφισβήτητο, γιατί και αυτή η λέξη “βρυκόλακας” προέρχεται από την σλαβική λέξη “Vuhorlah” που σημαίνει τον νεκρό, τον βρυκόλακα που πίνει αίμα.

Είδος βρυκολάκων ήταν και τα δαιμόνια των αρχαίων Ελλήνων. Ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος διηγούνται σχετικώς το ακόλουθο παραδοξότατο επεισόδιο: Ο Παυσανίας ο Λακεδαιμόνιος, ο αρχιστράτηγος στη μάχη των Πλαταιών, όταν βρισκόταν στο Βυζάντιο, ερωτεύθηκε μια νεαρή και την κάλεσε μια νύχτα στη σκηνή του. Η Κλεονίκη, όπως έλεγαν την κοπέλα, καθώς έμπαινε στη σκηνή του Παυσανία, έριξε από απροσεξία τον λύχνο κι έτσι, απλώθηκε τριγύρω σκοτάδι. Ο Παυσανίας, εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσε να διακρίνει τα κάλλη της, συλλογίστηκε ξαφνικά πως αυτό που σκόπευε να κάνει, να κοιμηθεί δηλαδή με την Κλεονίκη, τού φάνηκε προδοτικό για τους Έλληνες, αλλά συγχρόνως ανησύχησε μήπως συλληφθεί για το παράπτωμά του.

Παυσανίας (515 π.Χ. ή 510 π.Χ. - 470 π.Χ.)
Παυσανίας (515 π.Χ. ή 510 π.Χ. – 470 π.Χ.)

Μες στην παραζάλη του, όρμησε και μαχαίρωσε το νεαρό κορίτσι. Από τότε, η Κλεονίκη παρουσιαζόταν τακτικά στον ύπνο του Παυσανία και του υπενθύμιζε το έγκλημά του.

Το φάντασμα της Κλεονίκης βασάνιζε τόσο τον Έλληνα αρχιστράτηγο, ώστε αναγκάστηκε να πλεύσει στο Ηράκλειο, όπου με προσευχές και παρακλήσεις, ικέτευε να εξιλεωθεί για το έγκλημά του. Τότε, παρουσιάστηκε εμπρός του η νεαρή κοπέλα ατόφια, ακέραιη και του είπε πως θα έπαυε να τον στοιχειώνει, μονάχα όταν εκείνος θα πήγαινε πίσω στη Σπάρτη. Μόλις ο Παυσανίας επέστρεψε εκεί, με το που πάτησε το πόδι του στη γενέτειρά του, άφησε και την τελευταία του πνοή, πέφτοντας νεκρός.

Αλλά και ο Πλάτωνας ανέφερε ότι στην εποχή του είχαν εμφανιστεί πολλές φορές βρυκόλακες και φαντάσματα μοχθηρών ανθρώπων, που βασάνιζαν τους ζωντανούς.

Πώς όμως άρχισαν οι άνθρωποι να πιστεύουν στην ύπαρξη βρυκολάκων; Πιθανά να συντέλεσε η νεκροφάνεια, αλλά και τα φωσφορικά φαινόμενα των νεκροταφείων.

Τους παλαιούς εκείνους καιρούς, η νεκροφάνεια ήταν κάτι άγνωστο και μπορούσε συνεπώς να προκαλέσει τερατωδίες, καθώς είχε συμβεί να ταφούν ζωντανοί πολλοί δύστυχοι άνθρωποι.

Μάλιστα, στα “Επιστημονικά Παράδοξα” του Στρούμπου είχε δημοσιευθεί μια συγκινητική αφήγηση των περιπετειών ενός άνδρα σε νεκροφάνεια, γραμμένη από τον ίδιο τον παθόντα: “Τα ένιωθα όλα, καθώς με τύλιγαν με το σάβανο. Κλάματα, θρήνους, κακό… Είδα πως με έβαλαν στο φέρετρο, πως με σήκωσαν και με πήγαν στο νεκροταφείο, για να με θάψουν!”

Δημήτριος Στρούμπος (1806 - 1890)
Δημήτριος Στρούμπος (1806 – 1890)

Παρόλα αυτά, επειδή βρισκόταν σε νεκροφάνεια, δεν μπορούσε ούτε να κουνηθεί, ούτε και να φωνάξει. Μόνο την ύστατη στιγμή, την ώρα που τον κατέβαζαν στο μνήμα, τινάχτηκε και συσπάστηκε το κορμί του από τον απόλυτο τρόμο.

Κι όμως, πολλοί δεν μπόρεσαν να δείξουν κάποιο σημάδι πως ήταν ζωντανοί. Επομένως, ετάφησαν, βρίσκοντας σκληρό θάνατο κάτω από το χώμα. Έτσι, έπειτα από χρόνια, οι άνθρωποι εντόπισαν τον σκελετό τους σε τέτοια θέση, που κατάλαβαν τι αγωνία και μαρτύριο πέρασε ο νεκροζώντανος εκεί μέσα, πασχίζοντας να σηκώσει το σκέπασμα του φερέτρου του, για να πάρει μια στάλα αέρα. Τίποτε φρικωδέστερο για την ανθρώπινη ύπαρξη!

Κάποτε, όμως, οι ατυχείς άνθρωποι που πάθαιναν νεκροφάνεια, θάβονταν μια ώρα γρηγορότερα, όταν έδιναν σημεία ζωής. Ο χειρουργός Αναστάσιος Γ. Φιλιππουπολίτης έγραφε: “Αν κάποιος νεκρός επιδείκνυε σημεία ζωής, τον ενταφίαζαν αμέσως, επειδή πίστευαν αδιστάκτως ότι ο δαίμονας είχε μεταβάλλει την ψυχή του νεκρού σε βρυκόλακα, καθώς είχε εισβάλλει στο σώμα του”.

Όσον αφορά στα φωσφορικά φαινόμενα των νεκροταφείων, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα δύο πεμπτημόρια σχεδόν των οστών του ανθρώπου αποτελούνται από φωσφορική τετάνου. Από αυτήν την ουσία παράγεται φωσφορούχο υδρογόνο, το οποίο φλέγεται στον αέρα, όμοια με φλόγα λευκή και ζωηρή.

Ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ, στο βιβλίο που έγραψε για την Ελλάδα, διατεινόταν ότι οι βρυκόλακες στη χώρα μας προήλθαν από τους νεκρούς εκείνους, των οποίων τα σώματα δε διαλύθηκαν, διότι ήταν αφορισμένοι από την Εκκλησία. Επομένως, γίνονταν “τυμπανίτες”, δηλαδή βρυκόλακες. Αυτοί είχαν σώμα αποσκληρωμένο και κοιλιά, που ηχούσε όμοια με τύμπανο. Έβγαιναν τις νύχτες από τον τάφο και κακοποιούσαν τους ζωντανούς.

Φρανσουά Πουκεβίλ (1770 - 1838)
Φρανσουά Πουκεβίλ (1770 – 1838)

Αργότερα, πίστευαν ότι βρυκολάκιαζε εκείνος ο νεκρός, του οποίου το σώμα πηδούσε από πάνω μια γάτα, την παραμονή της ταφής. Ακόμα, ο λαός θεωρούσε ότι ο βρυκόλακας δεν μπορούσε να μπει σ’ ένα σπίτι, όταν στην είσοδό του υπήρχαν τέσσερα πιάτα σταυροειδώς τοποθετημένα ή και απήγανος.

Επίσης, θεωρούσαν ότι οι βρυκόλακες δεν έβγαιναν τα Σάββατα από τους τάφους τους, γι’ αυτό εκείνη την ημέρα ξέθαβαν τους βρυκολακιασμένους νεκρούς και τους έκαιγαν ή τους διάβαζαν διάφορες ευχές.

Σύμφωνα με τον Βολταίρο, δυο σωματοφύλακες του Αυτοκράτορα Καρόλου στάλθηκαν στην Ουγγαρία, για να εξοντώσουν βρυκόλακα, που είχε αποβιώσει έξι εβδομάδες νωρίτερα. Τον βρήκαν να κάθεται στο κρεβάτι του χαρούμενο και χαμογελαστό, αλλά τρομερά πεινασμένο. Έτσι, τον σκότωσαν κι έπειτα, του τρύπησαν την καρδιά και κατόπιν τον έκαψαν.

Στο Ναύπλιο, η μαία γνωστού ιατρού διατεινόταν ότι κάθε νύχτα βρυκολάκιαζε ο μακαρίτης σύζυγος της κόρης της και κάθε βράδυ έμπαινε στο σπίτι και ξυλοκοπούσε άγρια την ίδια και τη θυγατέρα της. Μα, μόλις ανέτελλε ο ήλιος, οι πόνοι από το βραδινό μαρτύριο, εξαφανίζονταν ανεξηγήτως.

Στα ελληνικά νησιά φρονούσαν πως βρυκολάκιαζε εκείνος που βλαστημούσε τον εαυτό του ή κάποιος άλλος τον βλαστημούσε, την ώρα που ψυχορραγούσε.

Στα μέρη που υπήρχε βρυκόλακας, έπεφταν βαριές αρρώστιες, τα σπαρτά καταστρέφονταν, τα λουλούδια μαραίνονταν, τα πρόβατα ψοφούσαν και οι σκύλοι ούρλιαζαν τις νύχτες στους δρόμους.

Ένας παπάς δεν έφτανε να σώσει τον τόπο απ’ το κακό. Χρειάζονταν να επέμβει ένας αρχιερέας με δώδεκα παπάδες, να γονατίσει στον τάφο του βρυκόλακα και να παρακαλέσει τον Θεό υπέρ αυτού. Έτσι, ο απέθαντος έλιωνε μες στο μνήμα του και συχνά οι παριστάμενοι μπορούσαν να ακούσουν τα οστά του να τρίζουν και να λιώνουν.

Ο Αρ. Μ. Ταταράκης έγραφε στα “Νεοελληνικά Ανάλεκτα” του Παρνασσού ότι κάποτε είχε βρυκολακιάσει σ’ ένα νησί κάποιος που λεγόταν Κούβελος, γιατί τη στιγμή που ψυχορραγούσε, διαολόστειλε τον εαυτό του. Ο Κούβελος γύριζε τις νύχτες στους αγρούς, πνίγοντας και κομματιάζοντας ανθρώπους και ζώα. Ένα βράδυ, μάλιστα, επιτέθηκε εναντίον του ίδιου του του αδερφού, τον οποίον και βρήκαν την επόμενη ημέρα κατακρεουργημένο.

Ο Κούβελος δεν έλιωνε στον τάφο του, αν και τον είχε διαβάσει αρχιερέας. Στον τόπο του, βρέφη πέθαιναν, γυναίκες απέβαλλαν, γιδοπρόβατα ψοφούσαν.

Τότε, έπειτα από τη συμβουλή κάποιου γέρου, άνοιξαν τον τάφο του, τον έβγαλαν έξω άλιωτο, του έσχισαν το στήθος, του ξερίζωσαν την καρδιά, την έκαψαν και σκόρπισαν τη στάχτη στους ανέμους. Το υπόλοιπο σώμα του το έκλεισαν σ’ ένα σακί και το πέταξαν στο πέλαγος.

Όταν τον είχαν ξεθάψει, ο Κούβελος ήταν τρομακτικός στην όψη. Ήταν κατάμαυρος, μπλαβής, με νύχια μακριά, βαμμένα στο αίμα, μάτια ορθάνοιχτα και μαλλιά μακριά, σαν γυναικεία.

Μόλις το κουφάρι του πετάχτηκε στη θάλασσα, σηκώθηκε τρικυμία φοβερή, πρωτόγνωρη, που όμοιά της δεν είχαν ξαναδεί.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 16/08/1925…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΜΠΟΥΚΕΤΟ", στις 16/08/1925
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 16/08/1925

Σχετικά άρθρα

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης και ο “Κόκκινος Άνθρωπος”… Οι Γάλλοι είχαν τον "Κόκκινο Άνθρωπο", ένα φάντασμα, το οποίο εμφανιζόταν στα...ανάκτορα του Κεραμεικού. Το φάντασμα αυτό το είχε δει κάποτε...
Το φάντασμα του εργοστασίου… ...το φάντασμα μιας ωραιότατης γυναίκας, η οποία προχωρούσε προς το μέρος τους με...απλωμένα τα χέρια...
Το στοιχειωμένο σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη, στην Αθήνα του 1913 (Μέρος Α)… Το δυσοίωνο σπίτι στεκόταν στην οδό Μαυρομιχάλη. Ήταν μια συνηθισμένη, διώροφη...μονοκατοικίας της εποχής. Ένα πελώριο ενοικιαστήριο βρισκόταν στην εξώθυρά του....Κοιτώντας το απέξω, τίποτε δεν προμήνυε την ύπαρξη φαντασμάτων...
Περίπτωση αστρικής προβολής στα χρόνια της Κατοχής… Ο Κώστας Γιαννόπουλος ήταν δικηγόρος και πρώην διευθυντής του Υπουργείου...Γεωργίας. Στις 6 Μαΐου του 1943, έφυγε από το γραφείο του, στην οδό Φιλελλήνων, στο...κέντρο της Αθήνας, κατά τις 8...
Το κορίτσι με τις βελόνες… Η νεαρή Julien Landrieaux, που ήταν υπηρέτρια σε μια Γαλλική επαρχία, άρχισε εντελώς...απρόσμενα να βγάζει βελόνες από διάφορα μέρη του σώματός της, από τα χέρια, από τον...λαιμό και ιδίως από τα μάτια...
Τον θάνατο του Ναυάρχου Μελά ανήγγειλε πρώτος ένας νεκρός… Καθ’ όλη τη διάρκεια της πνευματιστικής επικοινωνίας, το τηλέφωνο του σπιτιού...χτυπούσε ασταμάτητα, παρά το γεγονός ότι το ακουστικό του ήταν κατεβασμένο...
Το πόλτεργκαϊστ του Παγκρατίου, το 1930… Στις αρχές Αυγούστου του 1930, οι κάτοικοι του Παγκρατίου, στην Αθήνα, ήταν...τουλάχιστον ανάστατοι, όσο και τρομοκρατημένοι, από τα όσα ακατανόητα και φοβερά...διαδραματίζονταν στην οδό Αστυδάμαντος 39, στην οικία του Ιωάννη Τομπόπουλου...
Α.Τ.Ι.Α. στην Κρήτη… Κινούνταν με αστραπιαία ταχύτητα, αλλάζοντας διάφορες διευθύνσεις...
Αποσπάσματα του 4ου Διεθνούς Συνεδρίου Ψυχικών Ερευνών που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το 1930…... Κατά τη διάρκεια του 4ου Διεθνούς Συνεδρίου Ψυχικών Ερευνών, που πραγματοποιήθηκε...στην Αθήνα το 1930 και διοργανώθηκε από τον Άγγελο Τανάγρα, έγιναν σημαντικές...ανακοινώσεις από τους συμμετέχοντες σε αυτό...
Το στοιχειωμένο σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη, στην Αθήνα του 1913 (Μέρος Β)… Στο στοιχειωμένο σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη, τα μέλη της οικογένειας Μπ. ήταν...ανάστατα από τα γεγονότα που προηγήθηκαν. Όμως, η εξάντλησή τους από το ταξίδι και...τη μετακόμιση νίκησε τον αρχικό τους φόβο...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

Κάνετε το πρώτο σχόλιο!

avatar