Οι βρυκόλακες…

Οι βρυκόλακες...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Κατά τον 17ο αιώνα πίστευαν στην Ευρώπη πως οι βρυκόλακες ήταν οι νεκροί, οι οποίοι, εξερχόμενοι τη νύχτα από τους τάφους τους ορμούσαν στους ζωντανούς και τους έπιναν το αίμα.

Πίστευαν ακόμη ότι εκείνοι που έπεφταν θύματα των βρυκολάκων, μαράζωναν σιγά-σιγά και στο τέλος πέθαιναν, όταν είχε πλέον εξαντληθεί το αίμα τους.

Οι δεισιδαιμονίες αυτές για τους βρυκόλακες δεν ήταν άγνωστες στους αρχαίους Έλληνες και στους Ρωμαίους. Οι νεότεροι Έλληνες και πρώτοι οι Ηπειρώτες παρέλαβαν την δοξασία αυτή από τους Δαλματούς και τους Μαυροβούνιους. Τούτο είναι αναμφισβήτητο, γιατί και αυτή η λέξη “βρυκόλακας” προέρχεται από την σλαβική λέξη “Vuhorlah” που σημαίνει τον νεκρό, τον βρυκόλακα που πίνει αίμα.

Είδος βρυκολάκων ήταν και τα δαιμόνια των αρχαίων Ελλήνων. Ο Παυσανίας και ο Πλούταρχος διηγούνται σχετικώς το ακόλουθο παραδοξότατο επεισόδιο: Ο Παυσανίας ο Λακεδαιμόνιος, ο αρχιστράτηγος στη μάχη των Πλαταιών, όταν βρισκόταν στο Βυζάντιο, ερωτεύθηκε μια νεαρή και την κάλεσε μια νύχτα στη σκηνή του. Η Κλεονίκη, όπως έλεγαν την κοπέλα, καθώς έμπαινε στη σκηνή του Παυσανία, έριξε από απροσεξία τον λύχνο κι έτσι, απλώθηκε τριγύρω σκοτάδι. Ο Παυσανίας, εκείνη τη στιγμή που δεν μπορούσε να διακρίνει τα κάλλη της, συλλογίστηκε ξαφνικά πως αυτό που σκόπευε να κάνει, να κοιμηθεί δηλαδή με την Κλεονίκη, τού φάνηκε προδοτικό για τους Έλληνες, αλλά συγχρόνως ανησύχησε μήπως συλληφθεί για το παράπτωμά του.

Παυσανίας (515 π.Χ. ή 510 π.Χ. - 470 π.Χ.)
Παυσανίας (515 π.Χ. ή 510 π.Χ. – 470 π.Χ.)

Μες στην παραζάλη του, όρμησε και μαχαίρωσε το νεαρό κορίτσι. Από τότε, η Κλεονίκη παρουσιαζόταν τακτικά στον ύπνο του Παυσανία και του υπενθύμιζε το έγκλημά του.

Το φάντασμα της Κλεονίκης βασάνιζε τόσο τον Έλληνα αρχιστράτηγο, ώστε αναγκάστηκε να πλεύσει στο Ηράκλειο, όπου με προσευχές και παρακλήσεις, ικέτευε να εξιλεωθεί για το έγκλημά του. Τότε, παρουσιάστηκε εμπρός του η νεαρή κοπέλα ατόφια, ακέραιη και του είπε πως θα έπαυε να τον στοιχειώνει, μονάχα όταν εκείνος θα πήγαινε πίσω στη Σπάρτη. Μόλις ο Παυσανίας επέστρεψε εκεί, με το που πάτησε το πόδι του στη γενέτειρά του, άφησε και την τελευταία του πνοή, πέφτοντας νεκρός.

Αλλά και ο Πλάτωνας ανέφερε ότι στην εποχή του είχαν εμφανιστεί πολλές φορές βρυκόλακες και φαντάσματα μοχθηρών ανθρώπων, που βασάνιζαν τους ζωντανούς.

Πώς όμως άρχισαν οι άνθρωποι να πιστεύουν στην ύπαρξη βρυκολάκων; Πιθανά να συντέλεσε η νεκροφάνεια, αλλά και τα φωσφορικά φαινόμενα των νεκροταφείων.

Τους παλαιούς εκείνους καιρούς, η νεκροφάνεια ήταν κάτι άγνωστο και μπορούσε συνεπώς να προκαλέσει τερατωδίες, καθώς είχε συμβεί να ταφούν ζωντανοί πολλοί δύστυχοι άνθρωποι.

Μάλιστα, στα “Επιστημονικά Παράδοξα” του Στρούμπου είχε δημοσιευθεί μια συγκινητική αφήγηση των περιπετειών ενός άνδρα σε νεκροφάνεια, γραμμένη από τον ίδιο τον παθόντα: “Τα ένιωθα όλα, καθώς με τύλιγαν με το σάβανο. Κλάματα, θρήνους, κακό… Είδα πως με έβαλαν στο φέρετρο, πως με σήκωσαν και με πήγαν στο νεκροταφείο, για να με θάψουν!”

Δημήτριος Στρούμπος (1806 - 1890)
Δημήτριος Στρούμπος (1806 – 1890)

Παρόλα αυτά, επειδή βρισκόταν σε νεκροφάνεια, δεν μπορούσε ούτε να κουνηθεί, ούτε και να φωνάξει. Μόνο την ύστατη στιγμή, την ώρα που τον κατέβαζαν στο μνήμα, τινάχτηκε και συσπάστηκε το κορμί του από τον απόλυτο τρόμο.

Κι όμως, πολλοί δεν μπόρεσαν να δείξουν κάποιο σημάδι πως ήταν ζωντανοί. Επομένως, ετάφησαν, βρίσκοντας σκληρό θάνατο κάτω από το χώμα. Έτσι, έπειτα από χρόνια, οι άνθρωποι εντόπισαν τον σκελετό τους σε τέτοια θέση, που κατάλαβαν τι αγωνία και μαρτύριο πέρασε ο νεκροζώντανος εκεί μέσα, πασχίζοντας να σηκώσει το σκέπασμα του φερέτρου του, για να πάρει μια στάλα αέρα. Τίποτε φρικωδέστερο για την ανθρώπινη ύπαρξη!

Κάποτε, όμως, οι ατυχείς άνθρωποι που πάθαιναν νεκροφάνεια, θάβονταν μια ώρα γρηγορότερα, όταν έδιναν σημεία ζωής. Ο χειρουργός Αναστάσιος Γ. Φιλιππουπολίτης έγραφε: “Αν κάποιος νεκρός επιδείκνυε σημεία ζωής, τον ενταφίαζαν αμέσως, επειδή πίστευαν αδιστάκτως ότι ο δαίμονας είχε μεταβάλλει την ψυχή του νεκρού σε βρυκόλακα, καθώς είχε εισβάλλει στο σώμα του”.

Όσον αφορά στα φωσφορικά φαινόμενα των νεκροταφείων, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα δύο πεμπτημόρια σχεδόν των οστών του ανθρώπου αποτελούνται από φωσφορική τετάνου. Από αυτήν την ουσία παράγεται φωσφορούχο υδρογόνο, το οποίο φλέγεται στον αέρα, όμοια με φλόγα λευκή και ζωηρή.

Ο περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ, στο βιβλίο που έγραψε για την Ελλάδα, διατεινόταν ότι οι βρυκόλακες στη χώρα μας προήλθαν από τους νεκρούς εκείνους, των οποίων τα σώματα δε διαλύθηκαν, διότι ήταν αφορισμένοι από την Εκκλησία. Επομένως, γίνονταν “τυμπανίτες”, δηλαδή βρυκόλακες. Αυτοί είχαν σώμα αποσκληρωμένο και κοιλιά, που ηχούσε όμοια με τύμπανο. Έβγαιναν τις νύχτες από τον τάφο και κακοποιούσαν τους ζωντανούς.

Φρανσουά Πουκεβίλ (1770 - 1838)
Φρανσουά Πουκεβίλ (1770 – 1838)

Αργότερα, πίστευαν ότι βρυκολάκιαζε εκείνος ο νεκρός, του οποίου το σώμα πηδούσε από πάνω μια γάτα, την παραμονή της ταφής. Ακόμα, ο λαός θεωρούσε ότι ο βρυκόλακας δεν μπορούσε να μπει σ’ ένα σπίτι, όταν στην είσοδό του υπήρχαν τέσσερα πιάτα σταυροειδώς τοποθετημένα ή και απήγανος.

Επίσης, θεωρούσαν ότι οι βρυκόλακες δεν έβγαιναν τα Σάββατα από τους τάφους τους, γι’ αυτό εκείνη την ημέρα ξέθαβαν τους βρυκολακιασμένους νεκρούς και τους έκαιγαν ή τους διάβαζαν διάφορες ευχές.

Σύμφωνα με τον Βολταίρο, δυο σωματοφύλακες του Αυτοκράτορα Καρόλου στάλθηκαν στην Ουγγαρία, για να εξοντώσουν βρυκόλακα, που είχε αποβιώσει έξι εβδομάδες νωρίτερα. Τον βρήκαν να κάθεται στο κρεβάτι του χαρούμενο και χαμογελαστό, αλλά τρομερά πεινασμένο. Έτσι, τον σκότωσαν κι έπειτα, του τρύπησαν την καρδιά και κατόπιν τον έκαψαν.

Στο Ναύπλιο, η μαία γνωστού ιατρού διατεινόταν ότι κάθε νύχτα βρυκολάκιαζε ο μακαρίτης σύζυγος της κόρης της και κάθε βράδυ έμπαινε στο σπίτι και ξυλοκοπούσε άγρια την ίδια και τη θυγατέρα της. Μα, μόλις ανέτελλε ο ήλιος, οι πόνοι από το βραδινό μαρτύριο, εξαφανίζονταν ανεξηγήτως.

Στα ελληνικά νησιά φρονούσαν πως βρυκολάκιαζε εκείνος που βλαστημούσε τον εαυτό του ή κάποιος άλλος τον βλαστημούσε, την ώρα που ψυχορραγούσε.

Στα μέρη που υπήρχε βρυκόλακας, έπεφταν βαριές αρρώστιες, τα σπαρτά καταστρέφονταν, τα λουλούδια μαραίνονταν, τα πρόβατα ψοφούσαν και οι σκύλοι ούρλιαζαν τις νύχτες στους δρόμους.

Ένας παπάς δεν έφτανε να σώσει τον τόπο απ’ το κακό. Χρειάζονταν να επέμβει ένας αρχιερέας με δώδεκα παπάδες, να γονατίσει στον τάφο του βρυκόλακα και να παρακαλέσει τον Θεό υπέρ αυτού. Έτσι, ο απέθαντος έλιωνε μες στο μνήμα του και συχνά οι παριστάμενοι μπορούσαν να ακούσουν τα οστά του να τρίζουν και να λιώνουν.

Ο Αρ. Μ. Ταταράκης έγραφε στα “Νεοελληνικά Ανάλεκτα” του Παρνασσού ότι κάποτε είχε βρυκολακιάσει σ’ ένα νησί κάποιος που λεγόταν Κούβελος, γιατί τη στιγμή που ψυχορραγούσε, διαολόστειλε τον εαυτό του. Ο Κούβελος γύριζε τις νύχτες στους αγρούς, πνίγοντας και κομματιάζοντας ανθρώπους και ζώα. Ένα βράδυ, μάλιστα, επιτέθηκε εναντίον του ίδιου του του αδερφού, τον οποίον και βρήκαν την επόμενη ημέρα κατακρεουργημένο.

Ο Κούβελος δεν έλιωνε στον τάφο του, αν και τον είχε διαβάσει αρχιερέας. Στον τόπο του, βρέφη πέθαιναν, γυναίκες απέβαλλαν, γιδοπρόβατα ψοφούσαν.

Τότε, έπειτα από τη συμβουλή κάποιου γέρου, άνοιξαν τον τάφο του, τον έβγαλαν έξω άλιωτο, του έσχισαν το στήθος, του ξερίζωσαν την καρδιά, την έκαψαν και σκόρπισαν τη στάχτη στους ανέμους. Το υπόλοιπο σώμα του το έκλεισαν σ’ ένα σακί και το πέταξαν στο πέλαγος.

Όταν τον είχαν ξεθάψει, ο Κούβελος ήταν τρομακτικός στην όψη. Ήταν κατάμαυρος, μπλαβής, με νύχια μακριά, βαμμένα στο αίμα, μάτια ορθάνοιχτα και μαλλιά μακριά, σαν γυναικεία.

Μόλις το κουφάρι του πετάχτηκε στη θάλασσα, σηκώθηκε τρικυμία φοβερή, πρωτόγνωρη, που όμοιά της δεν είχαν ξαναδεί.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 16/08/1925…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΜΠΟΥΚΕΤΟ", στις 16/08/1925
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 16/08/1925

Σχετικά άρθρα

Οι Απόκριες στην Αρχαιότητα… Οι αρχαίοι Έλληνες απολάμβαναν τις Διονυσιακές Εορτές τους τέσσερις φορές τον...χρόνο, από τις οποίες προήλθαν οι σημερινές μας Απόκριες...
Η στιγματική Therese Neumann… Η Therese Neumann γεννήθηκε στο χωριό Konnersreuth της Βαυαρίας, στη Γερμανία, όπου και έζησε...όλη της τη ζωή. Ήταν παιδί μιας φτωχής...
Το στοιχειωμένο σπίτι της Λεωφόρου Κηφισίας… Κλήθηκε, τότε, ο Άγγελος Τανάγρας για να ερευνήσει το φαινόμενο, ο οποίος...συνέστησε την απομάκρυνση της υπηρέτριας και της κόρης της...
Παυλοπέτρι: Η αρχαιότερη βυθισμένη πολιτεία του κόσμου… Το Παυλοπέτρι θεωρείται η αρχαιότερη βυθισμένη πόλη του κόσμου. Ανακαλύφθηκε το...1967 από τον Dr. Nicholas Flemming και χαρτογραφήθηκε το 1968 από ομάδα του Πανεπιστημίου του...Cambridge...
Το πόλτεργκαϊστ της Μπάιρον Στρητ… Όσο περνούσαν οι μέρες, το σπίτι συγκλονιζόταν από αόρατες σφυριές, γροθιές και...κάθε είδους χτυπήματα...
Τηλεκινητικά φαινόμενα στη Λαμία, το 1928… Μπροστά σε όλα αυτά τα δυσνόητα και αφύσικα γεγονότα, είχε παραστεί πλήθος...αξιόπιστων αυτοπτών μαρτύρων, ανάμεσά τους διακεκριμένοι ιατροί και...αξιωματούχοι της περιοχής...
Περίεργα δυστυχήματα στο ίδιο στοιχειωμένο μέρος της Χαλκίδας… Τα αθρόα δυστυχήματα, στο ίδιο πάντοτε σημείο, αποτέλεσαν αφορμή να θεωρείται ο...τόπος στοιχειωμένος και να πλασθούν γύρω του θρύλοι σκοτεινοί και δυσοίωνοι...
Το στοίχειωμα της Αμφιλοχίας… Όταν, όμως, διαπίστωσαν πως τα κλειδωμένα ρούχα στην κασέλα βρίσκονταν...αδικαιολογήτως καταστραμμένα, υποψιάστηκαν πως κάτι υπερφυσικό συνέβαινε...
Μεταθανάτιες εμπειρίες… Ο Raymond Moody ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας σε...πολύ μικρή ηλικία. Από τα φοιτητικά του χρόνια ακόμη άκουγε αφηγήσεις για...ανθρώπους που πέρασαν για λίγο το κατώφλι του θανάτου και επέστρεψαν πάλι πίσω...
Τα πιο φημισμένα φαντάσματα της Αγγλίας – Το τέρας του Γκλάμις… ...γιγαντόσωμο, με πυρόξανθα μαλλιά, με κόκκινα μάτια, καμπουριασμένο και ζαρωμένο...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.