Οι βρυκόλακες της Σλαβονίας…

Οι βρυκόλακες της Σλαβονίας…
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Ο ήλιος του Μαΐου του 1732 πλημμύριζε με το ξανθό του φως την πολυτελή αίθουσα των ανακτόρων του Βελιγραδίου, όπου ο Δούκας Κάρολος Αλέξανδρος, Στρατάρχης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Αντιβασιλέας των σερβικών κτήσεων του Βασιλιά Καρόλου VI, καθόταν αφοσιωμένος μπροστά στις κιτρινισμένες σελίδες ενός παλιού βιβλίου του Γερμανού χρονικογράφου, του Μόρμπαχ.

Ο Δούκας Κάρολος Αλέξανδρος είχε μια έκφραση έκπληξης και τρόμου στο σκοτεινιασμένο του πρόσωπο και ψιθύρισε μονάχος του με μισόσβηστη φωνή: “Μα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν νεκροί που βγαίνουν απ’ τους τάφους τους και πίνουν το αίμα των ζωντανών;”

Βασιλιάς Καρόλος VI (01/10/1685 - 20/10/1740)
Βασιλιάς Καρόλος VI (01/10/1685 – 20/10/1740)

Εντελώς ανήσυχος, σαν να μην του έφταναν οι έγνοιες που περιστοίχιζαν τα καθήκοντά του, γύρισε τη σελίδα και συνέχισε το διάβασμα του χρονικογράφου, που περιέγραφε διάφορες περιπτώσεις νεκρών, που άφηναν τις νύχτες το μνήμα τους και γύρευαν να ξεδιψάσουν την ακόρεστη ανάγκη τους για αίμα ζεστό, ανθρώπινο.

Ο Μόρμπαχ διατεινόταν στο βιβλίο του ότι υπήρχαν άνθρωποι, οι οποίοι αν και είχαν πεθάνει από καιρό και βρίσκονταν στο μνήμα τους, τριγυρνούσαν τις νύχτες σαν φαντάσματα κι έπιναν το αίμα των ζωντανών, που κοιμούνταν αμέριμνοι στη θαλπωρή των σπιτιών τους. Γι’ αυτό τον λόγο, σε πολλά μέρη της Γερμανίας, φράζουν το στόμα των νεκρών με μια πέτρα ή δένουν σφιχτά τον λαιμό και το σαγόνι τους μ’ ένα μεγάλο μαντήλι.

Ο Δούκας ανέσυρε ξαφνικά στη μνήμη του διάφορα περιστατικά, που κάποτε του φαίνονταν μυθεύματα και φαντασιώσεις και που σκόρπιζαν, όμως, τον τρόμο και τον πανικό στους υπηκόους του. Έκλεισε απότομα το βιβλίο του Μόρμπαχ, πετάχτηκε επάνω σαν αλαφιασμένος και άρχισε να διαβάσει τις καινούριες αναφορές των αξιωματικών του γι’ αυτά τα αλλόκοτα γεγονότα.

Δούκας Κάρολος Αλέξανδρος (24/05/1684 - 12/03/1737)
Δούκας Κάρολος Αλέξανδρος (24/05/1684 – 12/03/1737)

Ο Λοχαγός Κόμης του Καμπρέρα έγραφε στην αναφορά του προς τον Δούκα: “Ένας στρατιώτης μου φιλοξενούνταν μια νύχτα από έναν χωρικό, όταν, την ώρα που κάθονταν στο τραπέζι, είδαν να παρουσιάζεται στο κατώφλι του σπιτιού και να προχωρεί προς το μέρος τους ένας μισόγυμνος άντρας, με κέρινο πρόσωπο και με μια απόκοσμη, αλλά συνάμα θηριώδη έκφραση στα μάτια.

Όλοι οι συνδαιτυμόνες, στη μακάβρια θέα εκείνου του υπερφυσικού πλάσματος, σκόρπισαν εδώ κι εκεί, ολοφάνερα τρομοκρατημένοι. Επίσης, την άλλη μέρα το πρωί, ο οικοδεσπότης βρέθηκε νεκρός στην κάμαρά του, τόσο κάτωχρος, που ήταν σαν να στραγγίστηκε όλο το αίμα από τις φλέβες του.

Όταν το νέο διέρρευσε, οι χωρικοί πίστευαν πως το τρομακτικό πρόσωπο, που είχε παρουσιαστεί την προηγούμενη νύχτα, ήταν ο από εννέα χρόνια αποθανών πατέρας του οικοδεσπότη, που γύρισε για να τραφεί, ως βρυκόλακας πια, με το φρέσκο αίμα του γιου του”.

Σε μια άλλη αναφορά ενός άλλου Λοχαγού, ο Δούκας διάβαζε: “Εδώ, σ’ αυτό το χωριό, 17 άτομα πέθαναν μέσα σε λίγες μέρες από έναν παράξενο και ανεξήγητο, για τους γιατρούς, θάνατο. Όλοι αυτοί, που έχασαν αναίτια τη ζωή τους, ήταν κατακίτρινοι, σαν το κερί, και δεν είχε απομείνει στάλα αίματος στον οργανισμό τους, σαν να τους επιτέθηκαν βρυκόλακες”.

Ένας άλλος Αξιωματικός έγραφε στον Δούκα Κάρολο Αλέξανδρο: “Όταν στρατοπεδεύσαμε στη Βλαχία, δύο στρατιώτες της φρουράς μου αρρώστησαν βαριά από ένα περίεργο λάγγεμα. Έχασαν εντελώς την όρεξή τους και μέσα σε οχτώ μέρες ξεψύχησαν, εξαντλημένοι από τη μυστηριώδη αρρώστια τους. Πριν πεθάνουν, όμως, εξομολογήθηκαν έντρομοι ότι ένα άσπρο φάντασμα τούς ακολουθούσε παντού, σαν τη σκιά τους.

Επειδή, λοιπόν, κι άλλοι χρήσιμοι στρατιώτες μπορούσαν να χαθούν από το ίδιο λάγγεμα, ένας από τους Υπαξιωματικούς μου κατάφερε να εκμαιεύσει από τους μυστικοπαθείς χωρικούς ότι η αιτία του κακού ήταν οι βρυκόλακες, που έπιναν το αίμα των ζωντανών. Έτσι, ο Υπαξιωματικός μεταχειρίστηκε τον ακόλουθο εξορκισμό, που συνηθίζουν στη Βλαχία: Διάλεξε ένα παιδάκι, αθώο ακόμα από κάθε αμαρτία, το έβαλε καβάλα σ’ ένα μαύρο άλογο και το περιέφερε πάνω από όλα τα μνήματα του νεκροταφείου.

Το παράξενο ήταν ότι το άλογο αρνήθηκε να περάσει μονάχα πάνω από δυο τάφους, που θεωρήθηκαν αμέσως ύποπτοι. Οι χωρικοί, τότε, βοηθούμενοι από τους στρατιώτες μου, τούς άνοιξαν και βρήκαν μέσα δυο άλιωτα πτώματα, σε άριστη κατάσταση, σαν να ήταν ολοζώντανοι. Αυτό θεωρήθηκε απόδειξη ότι εκείνοι οι δυο νεκροί είχαν βρυκολακιάσει και συντηρούνταν από το αίμα των στρατιωτών”.

Ο ήλιος πια έδυε πίσω από τις στέγες των σπιτιών του Βελιγραδίου, όταν ο Δούκας Κάρολος Αλέξανδρος πήρε πια την απόφαση να δώσει ένα τέλος σ’ αυτές τις τραγικές ιστορίες. Μια ειδική τριμελής επιτροπή θα πήγαινε στο νεκροταφείο του Μαντρέιγκα, όπου παρουσία του φρούραρχου του χωριού, θα άνοιγαν μερικούς τάφους, ώστε να διαπιστωθεί αν πράγματι υπήρχαν βρυκόλακες στα μνήματά του.

Το πρωί της 17ης Ιουλίου του 1732, η επιτροπή του Αντιβασιλέα, συνοδευόμενη από τον σκευοφύλακα της εκκλησίας, μερικούς χωρικούς και από τον επικεφαλής Λοχαγό, κατέφτασαν στο εν λόγω νεκροταφείο.

Το νεκροταφείο ήταν τριγυρισμένο από έναν ψηλό πέτρινο τοίχο και όλοι οι τάφοι του διατηρούνταν σε καλή κατάσταση. Ήταν στολισμένοι με λουλούδια κι έφεραν στο πάνω μέρος τους έναν ξύλινο μαύρο σταυρό. Ο επικεφαλής Λοχαγός έδειξε τα μνήματα των φερόμενων βρυκολάκων, που έπρεπε να ανοιχτούν. Ανοίχτηκαν, λοιπόν, είκοσι τάφοι και η ιστορική έκθεση της επιτροπής, που υπάρχει ακόμη στα αρχεία του Βελιγραδίου, μεταξύ άλλων, ανέφερε τα εξής:

“Μια γυναίκα, που είχε πεθάνει εδώ και τρεις μήνες και για την οποία έλεγαν ότι είχε βασανιστεί όλη της ζωή από βρυκόλακες, είχε μείνει εντελώς άλιωτη και ακέραια από τη φυσική φθορά του θανάτου. Μάλιστα, καινούριο δέρμα και καινούρια νύχια είχαν σχηματιστεί κάτω από τα παλιά. Επίσης, το αίμα της είχε ένα ζωηρό, κατακόκκινο χρώμα και ανέβλυσε κανονικά με την πρώτη νυστεριά, που της χάραξε ο γιατρός της επιτροπής. Εκτός από τον παράξενο αυτόν τάφο, όλοι οι άλλοι δεν παρουσίασαν τίποτα το εξαιρετικό ή το ιδιότροπο. Σ’ όλους, οι νεκροί είχαν αποσυντεθεί, πράγμα που αποδείκνυε ότι δεν είχαν βρυκολακιάσει”.

Η ίδια επιτροπή εξακολούθησε τις έρευνές της και επισκέφτηκε διάφορα άλλα ύποπτα μέρη, για τον ίδιο ακριβώς σκοπό. Ανοίγοντας τάφους σε κάποιες περιπτώσεις, συνάντησε λιγοστούς άλιωτους νεκρούς, χωρίς, όμως, να μπορεί να προσκομίσει απτές αποδείξεις για τη βεβαιωμένη ύπαρξη βρυκολάκων.

Βελιγράδι, 18ος αιώνας
Βελιγράδι, 18ος αιώνας

Τέλος, στο νεκροταφείο του Ορμπένιτς, βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα συνταρακτικό φαινόμενο. Ανοίγοντας έναν τάφο, είδαν έναν άνθρωπο θαμμένο ζωντανό. Ο γιατρός της επιτροπής παραξενεύτηκε από την ιστορία εκείνου του ανθρώπου, ο οποίος, αν και ήταν μέσα στον τάφο για περισσότερες από δέκα μέρες, εξακολουθούσε να έχει ενδείξεις ζωντανού. Ήταν, λοιπόν, ένας “νεκροζώντανος”, αλλά ήταν ένας αυθεντικός βρυκόλακας;

Ο γιατρός, προσπαθώντας να εξηγήσει επιστημονικά το γεγονός, είπε ότι ήταν απλά ένα φαινόμενο καταληψίας και ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που θεωρούνται νεκροί και θάβονται, δε χάνουν τη δροσερότητα του σώματος τους. Δηλαδή, επρόκειτο περί απλής νεκροφάνειας.

Κάποιοι πείστηκαν και κάποιοι άλλοι, όχι. Έτσι, ο μύθος των βρυκολάκων εξακολουθεί να παραμένει άσβεστος και κρατερός…

Η είδηση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 13/08/1933…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΜΠΟΥΚΕΤΟ", στις 13/08/1933
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 13/08/1933

Σχετικά άρθρα

Ο “Γυφτοβασίλης”… Η μεταφυσική εκδοχή της αιτίας αυτών των περιστατικών είχε αρχίσει να...καλλιεργείται μεταξύ των κατοίκων...
Μία μακάβρια προφητεία για ένα τραγικό ταξίδι… Η άυλη παρουσία του είχε σκοπό να ενημερώσει τους παρισταμένους για μια παλιά και...ήσσονος σημασίας προφητεία, που όμως αφορούσε τον ίδιο άμεσα και μάλλον...καθοριστικά...
Ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή από στοιχειωμένο πύργο, το 1936… Η ραδιοφωνική αγγλική εταιρία όρισε για τις 15 Μαρτίου του 1936 να μεταδώσει ζωντανά...σε εκπομπή, μέσω του ραδιοφώνου, τους ανεξήγητους θορύβους...
Το στοιχειωμένο σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη, στην Αθήνα του 1913 (Μέρος Δ)… Θα είχαν περάσει περίπου τέσσερις εφιαλτικοί μήνες από τότε που η οικογένεια του...κυρίου Μπ. είχε εγκατασταθεί στη διώροφη οικία της οδού Μαυρομιχάλη. Αν και το...κάθε βράδυ ήταν χειρότερο από το προηγούμενο...
Η στοιχειωμένη έπαυλη της Ρώμης… Ο τύπος γέμιζε τα φύλλα των εφημερίδων του με σχετικές πληροφορίες, ενώ ο κόσμος...ψιθύριζε πως η έπαυλη Μελβία ήταν στοιχειωμένη...
Φαντάσματα, που είχαν λόγο να επιστρέψουν… Το 1876, δύο φίλοι, ο εισαγγελέας Ντεφαλκέν και ο ιατρός Πονκέρ, είχαν δώσει μια...περίεργη αμοιβαία υπόσχεση. Ο πρώτος απ' τους δυο τους που θα πέθαινε, θα έπρεπε να...αναγγείλει τον θάνατό του στον άλλο, ώστε να εξακριβώσουν την ύπαρξη ή μη, της...μεταθανάτιας ζωής...
Επικοινωνία με το πνεύμα του Βρετανού μεγιστάνα του Τύπου… Η Louise Owen, πρώην γραμματέας του αποθανόντος Λόρδου Northcliffe, ο οποίος υπήρξε...μεγιστάνας του βρετανικού Τύπου και στυλοβάτης της εντόπιας...
Οι Μαύρες Λειτουργίες του Μεσαίωνα… Στον Μεσαίωνα, η εκκλησιαστική δικαιοσύνη ήταν ανυπόφορα σκληρή και άτεγκτη, ενώ...τα χειρότερα εγκλήματα ήταν τα θρησκευτικά...
Τα συγκλονιστικά φαινόμενα τηλεκινησίας στην Κοζάνη, το 1924… Κατά τον Άγγελο Τανάγρα, τα όσα εξαιρετικά συνέβησαν εκεί, ήταν απολύτως μοναδικά...και οφείλονταν σε τηλεκινησία. Η τηλεκινησία, μάλιστα, εκδηλωνόταν...
Έντονα τηλεκινητικά φαινόμενα στην Αθήνα, το 1937 (Μέρος Β)… Τα τηλεκινητικά φαινόμενα, που προκαλούσε, δεν αποδίδονταν επ' ουδενί σε απάτη ή...σε κάτι το υπερφυσικό, αλλά όλα ενεργούνταν στο φως της ημέρας...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.