Ο μυστηριώδης ανθρωποπίθηκος της Σουμάτρα…

Ο μυστηριώδης ανθρωποπίθηκος της Σουμάτρα...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
4.5
(2)

Τον Οκτώβριο του 1923, μέσα στη ζούγκλα του νησιού Poleloe Rimau της Σουμάτρα, ο Ολλανδός εξερευνητής Van Herwaarden ισχυριζόταν ότι ανακάλυψε τον περίφημο ανθρωποπίθηκο, τον οποίο οι ιθαγενείς της περιοχής τον αποκαλούσαν “Orang Pendek”, δηλαδή “κοντό πλάσμα”.

Ο Van Herwaarden έπαιρνε μέρος σε μια επιστημονική αποστολή, στην οποία συμμετείχαν επιφανείς Άγγλοι, Γάλλοι και Ολλανδοί επιστήμονες. Η αποστολή αυτή παρέμεινε για πολλούς μήνες μέσα στο παρθένο τροπικό δάσος, με την ελπίδα ότι θα κατόρθωνε να συλλάβει ζωντανό ένα πλάσμα αυτού του πρωτοφανούς και άγνωστου είδους.

Οι εξερευνητές δεν πέτυχαν τον σκοπό τους, αλλά ο Van Herwaarden κατάφερε, όπως βεβαίωνε, να προσεγγίσει αρκετά έναν ανθρωποπίθηκο και να τον παρατηρήσει επισταμένως για πολλή ώρα.

Ιδού πως είχε αφηγηθεί ο ίδιος τις περιπέτειές του:

“Ήταν Οκτώβρης του 1923 και διέσχιζα μια κατάφυτη, δύσβατη περιοχή. Κατά τις πρώτες ημέρες, οι μακρές και επίμονες αναζητήσεις μου έμεναν άκαρπες. Δεν αποθαρρύνθηκα όμως και εξακολουθούσα πεισματικά το έργο μου. Αίφνης, μια μέρα, αντιλήφθηκα μια μικρή ανατάραξη στο φύλλωμα ενός δέντρου. Κοίταξα προσεκτικά, έκανα τον γύρο του δέντρου και στο τέλος, είδα ξεκάθαρα έναν ανθρωποπίθηκο, ο οποίος στεκόταν ζαρωμένος πάνω στα κλαδιά, πίσω από τα φυλλώματα.

Όσο περισσότερο τον κοιτούσα, τόσο περισσότερο αμφέβαλα ότι ήταν πίθηκος. Έμοιαζε εξαιρετικά με άνθρωπο. Φυσικά, ήμουν ιδιαιτέρως συγκινημένος από την απροσδόκητη αυτή συνάντηση και χαιρόμουν ακόμα πιο πολύ που το πλάσμα εκείνο δεν κινούνταν καθόλου.

Με διάφορα μέσα αποπειράθηκα επανειλημμένως να το κάνω να κινηθεί. Τέλος, έσεισα με όλη μου τη δύναμη το δέντρο, αλλά ο ανθρωποπίθηκος παρέμεινε και πάλι ήσυχος κι ασάλευτος.

Τότε, το πήρα απόφαση και άρχισα να απομακρύνομαι. Δεν είχα κάνει ούτε 5-6 βήματα, όταν παρατήρησα κάποια ανακίνηση των κλαδιών, μεταξύ των οποίων ήταν συνεπτυγμένο το μυστηριώδες πλάσμα και είδα να γυαλίζουν τα μάτια του, τα οποία τα είχε καρφωμένα επάνω μου. Μα, πρόσεξα πως το βλέμμα του ήταν αρχικά ήρεμο, αλλά σε λίγο έμοιαζε νευρικό και ταραγμένο. Απομακρύνθηκα και ανέβηκα σ’ ένα γειτονικό ύψωμα, για να βλέπω καλύτερα και να νιώθω ασφαλής.

Το μέτωπό του και ο τράχηλός του καλύπτονταν από πυκνό τρίχωμα, ενώ στο πρόσωπό του, που ήταν σκούρου χρώματος, η τριχοφυΐα ήταν αραιότατη. Τα μάτια του ήταν ευκίνητα, μετρίου μεγέθους και βαθύχρωμα, ενώ η μύτη του ήταν αφρικανικού τύπου, με φαρδιά ρουθούνια. Τα χείλη και το στόμα του έμοιαζαν τελείως ανθρώπινα, ενώ παρέπεμπε σε ζώο, μόνο όταν το άνοιγε εντελώς.

Οι κυνόδοντες, τους οποίους μπόρεσα να διακρίνω κατά τις κινήσεις του στόματός του, ήταν μεγαλύτεροι από τους ανθρώπινους κυνόδοντες. Τα υπόλοιπα δόντια, απεναντίας, ήταν αρκετά κανονικά. Το πηγούνι του ήταν μάλλον οξύ. Σε μια στιγμή, κατόρθωσα να δω το ένα του αφτί, που ήταν κυριολεκτικά μικρότερο ακόμα και από το ανθρώπινο. Τα χέρια του καλύπτονταν από λεπτό τρίχωμα, ενώ οι βραχίονές του ανοιχτοί έφταναν σχεδόν το μήκος των κνημών.

Δε βρήκα ευκαιρία να εξετάσω εξ ολοκλήρου τα πόδια του, αν και τα δάχτυλά του μου φάνηκαν διαμορφωμένα κανονικώς. Το παράδοξο αυτό πλάσμα, που θα μπορούσε να επιβεβαιώνει τις θεωρίες του Δαρβίνου για την Εξέλιξη των Ειδών, είχε περίπου ανάστημα ενάμιση μέτρου. Η μορφή του δεν είχε τίποτε το αποκρουστικό και δε θύμιζε καθόλου τα χαρακτηριστικά των πιθήκων.

Επιχείρησα κατ’ επανάληψιν να μιλήσω στο άγριο αυτό ον, όπως μπορεί κανείς να μιλήσει σ’ έναν σκύλο ή σ’ ένα άλογο. Αλλά δεν κατάφερα τίποτα. Και μόνο όταν ύψωσα το όπλο μου για να το σκοπεύσω, έβγαλε μια παράξενη κραυγή: “Χόο! Χόο!”, στην οποία έμεινα κατάπληκτος και αποσβολωμένος, όταν συνειδητοποίησα ότι απάντησαν από τα βάθη της ζούγκλας πολλές άλλες παρόμοιες κραυγές από απομακρυσμένα μέρη του δάσους.

Τότε, αποφάσισα να αναρριχηθώ πάνω στο δέντρο και εγκατέλειψα έτσι το όπλο μου καταγής. Προτού προλάβω να φτάσω τα πρώτα μεγάλα κλαδιά, ο ανθρωποπίθηκος αποσύρθηκε στην άκρη του κλαδιού στο οποίο είχε σκαρφαλώσει. Κατόπιν, κρεμάστηκε από τα χέρια του και αφέθηκε να πέσει στο έδαφος από ύψος τριών τουλάχιστον μέτρων.

Πριν προλάβω να πηδήσω κι εγώ κάτω και να αρπάξω το όπλο μου, ο μυστηριώδης ανθρωποπίθηκος της Σουμάτρα είχε ήδη απομακρυνθεί αισθητά με θαυμαστή ταχύτητα”.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Η ΒΡΑΔΥΝΗ”, στις 19/04/1928…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Η ΒΡΑΔΥΝΗ", στις 19/04/1928
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Η ΒΡΑΔΥΝΗ”, στις 19/04/1928

Αξιολογήστε το άρθρο

Επιλογή βαθμολογίας

Μέση βαθμολογία 4.5 / 5. Βαθμολογία - σύνολο αξιολογήσεων: 2

Αν βρίσκετε ενδιαφέρουσα τη θεματολογία μας...

Ακολουθήστε μας στα social media!

Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.