Τα στοιχειωμένα κάστρα της Ελλάδας – Το Κάστρο του Ρίου (Μέρος Γ)…

Τα στοιχειωμένα κάστρα της Ελλάδας - Το Κάστρο του Ρίου (Μέρος Γ)...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Το 1932, ο διακεκριμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος Χρήστος Αγγελομάτης επιμελήθηκε μια σειρά άρθρων για την εφημερίδα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, με τίτλο “Τα στοιχειωμένα κάστρα της Ελλάδας”.

Ο δημοσιογράφος, μαζί με τους συνεργάτες του, βρέθηκε στο πολυθρύλητο Κάστρο του Ρίου, που ήταν ο πρώτος του σταθμός και όπου πραγματοποίησε επιτόπια έρευνα. Εκεί, συνάντησε έναν γέρο βοσκό, ο οποίος του εξιστόρησε όλη την παράδοξη, όσο και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία του εν λόγω κάστρου.

Χρήστος Αγγελομάτης (1903 - 1979)
Χρήστος Αγγελομάτης (1903 – 1979)

Σε αυτό το τρίτο μέρος της ιστορίας, διαδραματίστηκαν τα εξής:

Καθώς περπατούσαν μέσα στα τείχη του κάστρου, η ετερόκλητη συντροφιά ακολούθησε έναν διάδρομο, που κατευθυνόταν ανάμεσα από τον λαβύρινθο των υπογείων, κατηφορίζοντας ολοένα προς τη μεγάλη πύλη, που ήταν η μοναδική έξοδος του φρουρίου προς τη θάλασσα. Και ήταν τόσο μακρύς εκείνος ο διάδρομος, που το φως των κεριών, που έσφιγγαν στα χέρια τους, δεν κατόρθωνε να σκορπίσει σ’ ολόκληρο το μήκος του. Τρεμούλιαζε και έσβηνε στο βάθος. Και εκεί, καταμεσής του διαδρόμου, ένα μπουντρούμι φάνηκε και στον πολυχρονισμένο πέτρινο τοίχο του, δέσποζαν βασανιστικά οι τρεις σιδερένιοι κρίκοι.

Μα, εκείνο που τους έδεσε τα πόδια στη γη, ανίκανοι να σύρουν τα βήματά τους, με στόμα ανοιχτό, αδειανό από λόγια, ήταν η αποτρόπαια θέα ενός σκελετού. Ένας ανθρώπινος σκελετός, που, μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας ζωντανός άνθρωπος… Είχε δεθεί στον τοίχο, για να τιμωρηθεί για τα κρίματά του, ενδεχομένως. Πέθανε ο δύστυχος και κανείς δε νοιάστηκε να τον θάψει ή έστω, να τον πετάξει στη θάλασσα. Παρά απόμεινε εκεί, να λιώνει αργά-αργά, ίσως για να θυμίζει τη μαύρη εκείνη εποχή, που η ζωή του ανθρώπου άξιζε όσο κι ένα βενετσιάνικο φλουρί και τίποτε άλλο…

“Ας φύγουμε…” ίσα που ψιθύρισε κάποιος από τη συντροφιά, που ερευνούσε το κάστρο. Κανείς τους δεν έφερε αντίρρηση. Προσπέρασαν τον σωρό από τα σκορπισμένα οστά και επέστρεφαν πια πίσω στον μεγάλο θάλαμο, όπου θα τους συνέχιζε ο γέρος βοσκός την αιματοβαμμένη ιστορία του. Τεράστιοι ποντικοί έτρεχαν ανάμεσα στους τοίχους και οι οφθαλμοί τους λαμπύριζαν ξέφρενα μες στο ημίφως, ενώ πελώριες αράχνες ακροβατούσαν εδώ κι εκεί πάνω στους ασημένιους ιστούς τους. Η αγωνία, που ελλόχευε στις ανταριασμένες τους ψυχές, γιγαντωνόταν καθώς περνούσαν οι ώρες.

Στον μεγάλο θάλαμο, ο υπέργηρος τσομπάνος κάθισε πάνω σ’ ένα κομμάτι μαρμάρου. Ολόγυρα, τα μπουντρούμια κατασκότεινα, ανήλιαγα, απειλητικά, έκαναν τον καθένα τους να βάζει με τον νου του χίλιες τρομακτικές ιστορίες. Μπάλες σιδερένιες ήταν σκορπισμένες τριγύρω κι άλλες μαρμάρινες, αυτές που στην επίσημη γλώσσα χαρακτηρίζονταν τότε ως όλμοι.

Το Κάστρο του Ρίου, 1932
Το Κάστρο του Ρίου, 1932

Ο γέρος τσομπάνης, κέρινος, σκιασμένος, συνέχισε την ιστορία του. Η φωνή του αντιλαλούσε στον θολωτό θάλαμο και όλη αυτή η σκηνή, σαν βγαλμένη από αρχαία τραγωδία, είχε κάτι το μυστηριακό και το φανταστικό, σχεδόν παραμυθένιο. Είπε, λοιπόν:

Εδώ έφτασε η Αρετή και το τσομπανόπουλο, οδηγημένοι από τη θέληση του φοβερού στοιχειού, που κατοικούσε στον Πύργο του Αράπη. Οι δυο ερωτευμένοι λούφαξαν σε μια γωνιά και περίμεναν. Δεν έβλεπαν κανέναν κι όμως, δεν μπορούσαν ούτε να κουνηθούν, ούτε να ξεμακρύνουν. Μα, ούτε μια λέξη δε γινόταν να αρθρώσουν, όσο κι αν πάσχιζαν, μιας και ούτε το ίδιο τους το στόμα δεν τους υπάκουε πλέον.

Άξαφνα, μια μελωδία μελιστάλαχτη πλημμύρισε τον θάλαμο και άστραψε ένα υπέρλαμπρο φως και ευθύς, εφτά παρθένες, στολισμένες με λευκά πέπλα αναφάνηκαν, χωρίς να ξέρει κανείς από πού προήλθαν. Άρχισαν να λικνίζονται λάγνα και να σχηματίζουν έναν χορό μυστηριακό, τον Εφταπάρθενο Χορό. Πόση ώρα άραγε; Ποιος ξέρει να το πει…

Όταν, όμως, ολοκλήρωσαν τον μαγικό χορό τους, ξάφνου έσβησαν και χάθηκαν στο πουθενά, από το οποίο, άλλωστε, προήλθαν. Οι δυο ερωτευμένοι νέοι απέμειναν εκστατικοί, όσο και τρομοκρατημένοι. Τότε, ακούστηκε απότομα η απόκοσμη φωνή του αόρατου Αράπη του Πύργου: “Ακολουθήστε με!” τους πρόσταξε.

Οι δυο νέοι πήραν τον διάδρομο που οδηγούσε προς τη θάλασσα. Η βαριά σιδερένια πόρτα ήταν σφαλιστή και κλειδαμπαρωμένη, αλλά άνοιξε μονάχη της, σαν να υπάκουσε σε άναρθρη εντολή. Αν και ήταν μέρα, ξάφνου βαθύ και πηχτό σκοτάδι είχε απλωθεί στη θάλασσα.

-Τι ώρα είναι; ρώτησε η αγριεμένη φωνή του Αράπη.
-Η ώρα της ξωθιάς, αποκρίθηκε μια άλλη φωνή, προερχόμενη από τη θάλασσα και κάτι λευκό αχνοφάνηκε στα νερά.
-Προχώρησε, Αρετή, διέταξε και πάλι ο Αράπης.

Και η Αρετή προχώρησε στα νερά σαν υπνωτισμένη και φάνηκε να μένει ανάερη για λίγο, μετέωρη, δίχως τα πόδια της να αγγίζουν πουθενά, μέχρις ότου πάει, εχάθη η όμορφη κοπέλα. Άνοιξε η θάλασσα και την κατάπιε μονομιάς.

Την ίδια στιγμή, μια φωνή, κατάμεστη από τον πιο μεγάλο πόνο, αντήχησε ολόγυρα στο Ρίο. Το ερωτευμένο τσομπανόπουλο έμεινε μονάχο του. Να μιλήσει δεν μπορούσε, μήτε να σαλέψει, μέχρις ότου ο Αράπης τον πρόσταξε κι αυτόν: “Τώρα θα πας στον κύρη της Αρετής και θα του πεις όλα όσα είδες κι όλα όσα άκουσες και μαζί θα πεις σε όλους πως εκείνος που πατά τον Πύργο του Αράπη, δεν ξαναβλέπει το φως του ήλιου”.

Κι όπως διατάχτηκε, έτσι κι έκαμε το δυστυχισμένο τσομπανόπουλο και αμέσως μετά, ο Αράπης τύφλωσε το δόλιο παλικάρι.

Συνεχίζεται…

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, στις 01/10/1932…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ", στις 01/10/1932
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, στις 01/10/1932

Σχετικά άρθρα

Τα Καβείρια παραμένουν μυστήρια… Το τι πραγματικά συνέβαινε κατά τις τελετές των Καβείρων ίσως να μην το μάθουμε...ποτέ...
Το τρίχρονο κορίτσι που συνομιλούσε με τον Κόσμο των Πνευμάτων… ...κάποια βράδια η "Κάρολ των Πνευμάτων" απάγγελλε και ποιήματα που δεν της τα είχε...διδάξει κανείς...
Τα διάσημα φαντάσματα του Βρετανικού Κοινοβουλίου… Πολλοί εργαζόμενοι της Βουλής επιβεβαίωναν τα λόγια του υπηρέτη, μαρτυρώντας πως...και οι ίδιοι είχαν συναντήσει την κυρία του να περιφέρεται στους διαδρόμους, τη...στιγμή που εκείνη κι ο υπηρέτης της συνομιλούσαν στο διαμέρισμά της...
Το μέγα μυστήριο της Τηλεπάθειας… Σύμφωνα με τον Άγγελο Τανάγρα, μια εξήγηση του φαινόμενου ήταν ότι η Μαρία...Καλογεροπούλου θα είχε αντιληφθεί την τοποθέτηση των μετοχών ασυνείδητα και η...μνήμη της, κατά τη διάρκεια του ύπνου, της επανέφερε την πληροφορία με τρόπο...συμβολικό...
Θέαση φτερωτού ανθρωποειδούς στην Κω, το 1954… Το παράξενο φτερωτό ανθρωποειδές, σύμφωνα πάντα με την αφήγηση του Κ. Κακαμούνδη,...τον προσέγγισε σε κοντινή απόσταση και πέρασε λίγα μόλις μέτρα πάνω από το κεφάλι...του...
Η σατανική κούκλα… Παρόλα αυτά, η κυρία Μπαρνς εξομολογήθηκε σε οικείους της ότι είχε δει την κούκλα...να προσπαθεί να κατεβεί από την καρέκλα, πάνω στην οποία την είχαν τοποθετήσει...
Ανακοινώσεις για την Ατλαντίδα… Ο καθηγητής Γαλανόπουλος δήλωσε ότι κατόρθωσε να συγκεντρώσει δείγματα τέφρας...από το υπέδαφος, τα οποία χρονολόγησε με τη μέθοδο του άνθρακα...
Φωτεινό ιπτάμενο αντικείμενο στον ουρανό της Κοζάνης… Το απίστευτο ήταν ότι το μυστηριώδες ιπτάμενο αντικείμενο εμφανιζόταν για μερικά...βράδια στη σειρά, κατά διαστήματα, ενώ το μέγεθός του αυξομειωνόταν εντυπωσιακά...
Ο Βρυκόλακας της Μυκόνου… Ο βρυκόλακας αυτός, όσο ζούσε, ήταν ένας απλός χωρικός του νησιού, αλλά ήταν κι...ένας άνθρωπος από φυσικού του γκρινιάρης, αντιπαθητικός, φιλόνικος και πολύ...εριστικός...
Οι κάτοικοι του Κόκκινου Πλανήτη… Οι αστρονόμοι, εδώ και δεκαετίες, συζητούσαν και εξακολουθούν να συζητούν με...αμείωτη ζέση και προβληματισμό, για το εάν υφίσταται ζωή στον Κόκκινο Πλανήτη, τον...ερυθρόχρωμο Άρη...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.