Τα στοιχειωμένα κάστρα της Ελλάδας – Το Κάστρο της Πάτρας (Μέρος Γ)…

“Το Κάστρο της Πάτρας είναι στοιχειωμένο και το στοιχειό του το καλό, η δική μας η Πατρινέλα κατέβαινε απ’ τα νότια τείχη, εκεί που στέκει μαρμαρωμένη, κάθε φορά που έπρεπε να μας προειδοποιήσει για κάποια συμφορά”, συνέχιζε να λέει ο Πατρινός αφηγητής στον συγγραφέα και δημοσιογράφο Χρήστο Αγγελομάτη, ο οποίος είχε γράψει μια σειρά άρθρων για την εφημερίδα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, με τίτλο “Τα στοιχειωμένα κάστρα της Ελλάδας”.

Ο αφηγητής συνέχισε:

Στα χρόνια που ζούσε η Πατρινέλα, η Ελλάδα δεν είχε αποκτήσει τα σημερινά της σύνορα. Η Κωνσταντινούπολη δεν είχε ακόμη κατακτηθεί από τους Τούρκους και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, της οποίας ήταν η πρωτεύουσα, εκτεινόταν στην Αφρική, την Ασία και την Ευρώπη. Πανίσχυρο το ελληνικό αυτό κράτος, έλαμπε από τον πολιτισμό του, τους θριάμβους του και τη δύναμή του, ενώ οι κάτοικοί του έλεγαν με υπερηφάνεια ότι ήταν οι υπήκοοι του Αυτοκράτορα του Βυζαντίου.

Η Πάτρα ήταν και τότε μια σημαντική πόλη, πλούσια και αρκετά μεγάλη. Επιδιδόταν, μάλιστα, στη μεταξουργία. Ολόγυρα στην πόλη άπλωναν τα πράσινα φυλλώματά τους απέραντα δάση από μουριές, που κατέστρεψε ο Ιμπραήμ Πασάς το 1821.

Με τη μεταξουργία ασχολούνταν και ο πατέρας της Πατρινέλας, ο Ιωάννης, ένας από τους πιο τρανούς άρχοντες του τόπου. Είχε, δε, πολλά εργαστήρια, τα οποία λέγονταν τότε καντρέδες. Έτσι, απ’ τους καντρέδες αυτούς πήρε το όνομά της ολάκερη η συνοικία των Πατρών, οι καντρέδες του Ιωάννη τότε, τα Καντριάνικα σήμερα.

Η κόρη του άρχοντα Ιωάννη με τους καντρέδες, η καλή μας η Πατρινέλα, ονομαζόταν Ευγενία. Ήταν αληθινά ωραία, καλή, πασίχαρη, μα ταυτοχρόνως, ήταν εγγράμματη και ευφυής. Ήταν Χριστιανή, αλλά και Χριστιανή να μην ήταν, ασφαλώς θα είχε θρησκεία της την αγαθότητα και τη φιλανθρωπία. Οι Πατρινοί τη δακτυλοδεικτούσαν και μακάριζαν τον άρχοντα πατέρα της.

Μια μέρα, κατέπλευσε στο λιμάνι της Πάτρας ένα πλοίο, του οποίου η χρυσοπόρφυρη πρώρα και τα φλάμπουρα, που κυμάτιζαν στους ιστούς, δήλωναν ότι ανήκε στην αποκλειστική υπηρεσία του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Η είδηση διεσπάρη ευθύς και σε λίγο, άρχισαν να φτάνουν στο λιμάνι, για να υποδεχτούν τον σπουδαίο επιβάτη του αυτοκρατορικού καραβιού, οι διάφοροι βαθμούχοι του Κράτους, που βρίσκονταν στην πόλη: Αξιωματικοί, Κλεισουράρχες, χαλκόφραχτοι Δρουγγάριοι και όλοι οι άρχοντες του τόπου και ανάμεσά τους, φυσικά, και ο άρχοντας Ιωάννης, μαζί με την κόρη του, την Ευγενία, που άστραφτε από νιάτα κι ομορφιά.

Ο επιβάτης του αυτοκρατορικού στόλου ήταν ο Στρατηγός Θεοφιλίτσης, ένας από τους πλέον σημαίνοντες ανθρώπους του Βυζαντίου την εποχή εκείνη. Ευλαβής Χριστιανός, ερχόταν στην Πάτρα, για να προστατεύσει τον τάφο του Αγίου Ανδρέα, στο μοναστήρι που υπήρχε τότε στην παραλία της πόλης. Ο Άγιος Ανδρέας, ως γνωστόν, μαρτύρησε στην Πάτρα.

Ο Θεοφιλίτσης, λοιπόν, ήταν ικανότατος Στρατηγός, μα, ως άντρας, ήταν κοντός και άσχημος. Αλλά, ήταν ευφραδέστατος, σπινθηροβόλος στο πνεύμα και θαυμαστός στην ομιλία.

Το βλέμμα του, από την πρώτη κιόλας στιγμή, αναπαύθηκε χαρούμενο πάνω στο πρόσωπο της Ευγενίας, η οποία, κατακόκκινη, έκλινε το γόνυ, για να τον χαιρετήσει, όπως του έπρεπε.

-Πώς είναι το όνομά σου; τη ρώτησε ο Θεοφιλίτσης.
-Ευγενία, του αποκρίθηκε η καλή μας η Πατρινέλα, η κόρη του άρχοντα Ιωάννη.
-Φαντάζομαι ότι τα ρόδα της Αχαΐας δε θ’ ανθίζουν, όπως εσύ, της χαμογέλασε ο Στρατηγός.

Τότε, ο διακεκριμένος εκπρόσωπος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είπε στον άρχοντα Ιωάννη:
-Ασφαλώς, το όνομα της θυγατέρας σου θα ανταποκρίνεται προς το ήθος της και την ειδή της.
-Ευχαριστώ, απάντησε απλώς ο Ιωάννης, κολακευμένος που η κόρη του μαγνήτισε το βλέμμα ενός τόσο σημαντικού ανθρώπου.

Αν και ο Στρατηγός Θεοφιλίτσης είχε έρθει στην Πάτρα για λίγες μόνο μέρες, ήταν πεπρωμένο του τελικά να μείνει για πολλές εβδομάδες. Προσκύνησε τον τάφο του Αγίου Ανδρέα, αλλά δεν αισθανόταν καμιά απολύτως διάθεση να αναχωρήσει. Και το δικαιολογούσε, υποστηρίζοντας πως είχε μαγευθεί από τα κάλλη τούτης εδώ της πόλης, μα αυτό που τον είχε κυριολεκτικά μαγέψει, ήταν τα όμορφα μάτια της Ευγενίας.

Δίχως αμφιταλαντεύσεις και χρονοτριβές, πήρε τους συνοδούς του και κίνησε για το σπίτι του άρχοντα Ιωάννη. Μα, ο ίδιος απουσίαζε κι έτσι, τον υποδέχτηκε η Ευγενία, ντυμένη με μια ζωηρόχρωμη μεταξωτή εσθήτα. Ο Στρατηγός δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από πάνω της, αλλά κι εκείνη κολακεύθηκε από το έκδηλο, αλλά αξιοπρεπές και συγκρατημένο ενδιαφέρον του. Έμεινε αρκετή ώρα μαζί της, συζητώντας για τα κάλλη της Πάτρας και την αρχαία ελληνική φιλολογία.

Φεύγοντας, της είπε:
-Προσκυνώ το ρόδο της Αχαΐας.
Και η Ευγενία απάντησε:
-Κι εγώ τον μέλλοντα αφέντη του Βυζαντίου.

Ο Στρατηγός Θεοφιλίτσης ψυχανεμίστηκε πως και η όμορφη κόρη έτρεφε αισθήματα για το πρόσωπό του. Περιχαρής, ευδιάθετος και χαμογελαστός, αποχώρησε με μια βαθιά υπόκλιση.

Ήταν μια νύχτα φθινοπώρου, γύρω στις τρεις και το φεγγάρι έλουζε την κόμη της Πάτρας, αλλά και την κόμη μιας λευκοντυμένης γυναίκας, που διολίσθαινε αθόρυβα ανάμεσα στις δεντροστοιχίες, ακροπατώντας μέσα στις πηχτές σκιές της νύχτας. Ήταν η Ευγενία, που γλιστρούσε κρυφά έξω από την εξώπορτα του σπιτιού της. Μα, πού να πήγαινε τέτοια ώρα η καλή αρχοντοπούλα;

Συνεχίζεται…

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, στις 08/10/1932…