Ιστορίες λυκανθρώπων…

Ιστορίες λυκανθρώπων…
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Οι αρχαίοι ονόμαζαν λυκάνθρωπους εκείνους που έπασχαν από ένα είδος οξείας μελαγχολίας και γυρνούσαν τη νύχτα έξω στους δρόμους, ουρλιάζοντας σαν λύκοι.

Σύμφωνα με αφηγήσεις μελετητών και εξερευνητών, λυκάνθρωποι φαίνεται πως υπήρχαν και στην πιο σύγχρονη ιστορία. Στο χωριό Σούπρα των Ινδιών, όπως υποστήριζε ένας Άγγλος περιηγητής, ζούσε ένας γεωργός μαζί με τη γυναίκα του και το τρίχρονο παιδί τους.

Μια μέρα του Μαρτίου του 1843, οι γονείς, φεύγοντας για τα χωράφια, άφησαν το παιδί τους στο σπίτι να παίζει ήσυχα, ξαπλωμένο στα χορτάρια. Ξαφνικά, από το κοντινό δάσος βγήκε ένας λύκος, άρπαξε το παιδί με τα δόντια του και εξαφανίστηκε μέσα στους πυκνούς θάμνους του δάσους.

Οι δυστυχισμένοι γονείς, που δεν είχαν προλάβει να απομακρυνθούν, μόλις είδαν την τρομερή αυτή σκηνή, έτρεξαν στο κατόπι του λύκου, με φωνές, με σφυρίγματα και με ουρλιαχτά απόγνωσης, αλλά δεν κατόρθωσαν να τον φτάσουν και να σώσουν το παιδί τους. Επέστρεψαν στο σπιτικό τους, κλαίγοντας και θρηνώντας, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα να ξαναδούν το σπλάχνο τους ζωντανό, σίγουροι πως είχε κατασπαραχθεί από τον λύκο.

Ξυλογραφία του 1512, του Γερμανού ζωγράφου και γλύπτη Lucas Cranach the Elder (1472 - 1553), στην οποία απεικονίζεται η επίθεση ενός λυκάνθρωπου
Ξυλογραφία του 1512, του Γερμανού ζωγράφου και γλύπτη Lucas Cranach the Elder (1472 – 1553), στην οποία απεικονίζεται η επίθεση ενός λυκάνθρωπου

Έπειτα από έξι ολόκληρα χρόνια, κάποιοι κυνηγοί εντόπισαν μια λυκοφωλιά μέσα στο πιο δύσβατο και απομονωμένο μέρος του δάσους, δέκα μίλια μακριά από το χωριό. Μέσα στη λυκοφωλιά, κοιμόταν ξέγνοιαστο ένα ανθρώπινο παιδί, αγκαλιά με έναν λύκο. Με μεγάλη δυσκολία κατάφεραν να αποδιώξουν το ζώο και να πιάσουν το παιδί, το οποίο άρχισε να τους δαγκώνει με μανία, για να ξεφύγει από τα χέρια τους.

Με τα πολλά, το έδεσαν και το πήρανε μαζί τους. Για αρκετό καιρό, το τάιζαν μόνο με ωμό κρέας, γιατί δεν έβαζε τίποτε άλλο στο στόμα του. Επειδή, όμως, η διατροφή του τους στοίχιζε πολλά, το πήγαιναν συχνά στην αγορά της πόλης, όπου πολλοί το λυπόντουσαν και του έδιναν να τρώει.

Μια μέρα, έτυχε να πάει στην αγορά κάποιος από το χωριό Σούπρα. Είδε το λυκόπαιδο, εντυπωσιάστηκε από την ιστορία του και επιστρέφοντας στο χωριό του, διηγήθηκε τα πάντα στη γυναίκα του γεωργού, της οποίας ο σύζυγος είχε πια πεθάνει. Εκείνη πήρε την απόφαση να πάει στην πόλη και να δει το πλάσμα με τα ίδια της τα μάτια. Μόλις το αντίκρισε, αμέσως αναγνώρισε το χαμένο της παιδί, από μια βαθιά πληγή στο γόνατό του. Το πήρε μαζί της και για δυο μήνες το τάιζε μονάχα ωμό κρέας, που της το έστελναν οι γείτονες από ευσπλαχνία. Το σώμα του παιδιού βρωμούσε αηδιαστικά κι όταν διψούσε, βουτούσε όλο το κεφάλι του μέσα στο νερό, όπως ακριβώς κάνουν τα ζώα.

Προς τη μητέρα του δεν αισθανόταν καμιά στοργή, ούτε ευγνωμοσύνη. Την ακολουθούσε μονάχα, για να του δώσει τροφή. Ποτέ του δε τη βοήθησε στις δουλειές κι όταν εκείνη εργαζόταν σκληρά στα χωράφια, εκείνο σεργιάνιζε στα δάση και κρυβόταν στις λυκοφωλιές. Υστέρα από δυο μήνες, η φτωχή γυναίκα αναγκάστηκε να ζητιανεύει, για να τον θρέφει.

Δεν μπόρεσε ποτέ του να προφέρει καθαρά μια λέξη, παρά μόνο μουρμούριζε ακατάληπτους φθόγγους. Περπατούσε πάντα σαν τετράποδο και δε φορούσε ποτέ του ρούχα. Εξακολουθούσε να προτιμάει το ωμό κρέας για φαγητό, ενώ τα παιδιά του χωριού του έριχναν βάτραχους, που τους καταβρόχθιζε στη στιγμή.

Ο λυκάνθρωπος αυτός ζούσε μέχρι το 1851 στο χωριό του, αλλά με τα χρόνια ξέκοψε κάθε σχέση με τη μητέρα του, η οποία είχε αρχίσει πια να τον αποστρέφεται.

Ο Λύκος του Ansbach, στη Βαυαρία. Το πλάσμα αυτό σκότωσε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων στην επαρχία του Ansbach, το 1685
Ο Λύκος του Ansbach, στη Βαυαρία. Το πλάσμα αυτό σκότωσε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων στην επαρχία του Ansbach, το 1685

Ο ίδιος Άγγλος περιηγητής διηγήθηκε και μια άλλη ιστορία, εξίσου ενδιαφέρουσα με την προηγούμενη.

Το 1744, κάποιος Ινδός, ενώ περνούσε καβάλα πάνω από ένα ποτάμι, είδε στην απέναντι όχθη δυο λυκόπουλα κι ένα παιδάκι, που έπιναν μαζί νερό. Πλησίασε προσεχτικά και με τη βοήθεια ενός συντρόφου του, κατόρθωσε να ακινητοποιήσει το παιδί, το οποίο πρόβαλε αδιανόητη αντίσταση, δαγκώνοντας με λύσσα τα χέρια και τα πόδια τους, ενώ τους ξέσχισε τα ρούχα.

Τέλος, το έδεσαν, το πήραν μαζί τους και το έδωσαν στον άρχοντα της περιφέρειας εκείνης, ο οποίος το έκλεισε σε μια καλύβα και το έτρεφε με ωμό κρέας. Αφού, όμως, δεν μπορούσε να το εξημερώσει, το παρέδωσε σ’ έναν πλανόδιο, που το περιέφερε στα χωριά, το επιδείκνυε στους χωριάτες και μάζευε λίγα χρήματα.

Σε λίγο καιρό, το βαρέθηκε κι εκείνος και το παράτησε ελεύθερο. Τριγυρνούσε σε πόλεις και χωριά και έκλεβε για να φάει. Κάποτε, κάποιος υπάλληλος ενός καταστήματος, που του έκλεψε φαγητό, οργίσθηκε μαζί του και το πλήγωσε στο πόδι με μια πέτρα.

Πεινασμένος λυκάνθρωπος επιτίθεται στο θύμα του. Ξυλογραφία του 16ου αιώνα
Πεινασμένος λυκάνθρωπος επιτίθεται στο θύμα του. Ξυλογραφία του 16ου αιώνα

Ένας φιλεύσπλαχνος έμπορος, που είχε φτάσει στην πόλη από τα περίχωρα, λυπήθηκε το άμοιρο πλάσμα, που σφάδαζε από τον πόνο και το πήρε στο σπίτι του, για να το περιποιηθεί. Του έστρωσε στην αυλή ξεχωριστό κρεβάτι και πάσχισε να του αποβάλει τη συνήθεια του ωμού κρέατος, δίνοντάς του για τροφή ρύζι και διάφορα λαχανικά. Εκείνο, για κάμποσες μέρες, δεν έβαζε μπουκιά στο στόμα του, μα ύστερα συνήθισε στη φυτοφαγία, περισσότερο από ανάγκη.

Ο έμπορος έβαλε τον υπηρέτη του να τον πλένει καθημερινά και να τον αλείφει με λάδι, ώστε να αποβάλει δια παντός τη δυσωδία, που απέπνεε. Μα, σιγά σιγά, τις νύχτες άρχισαν να επισκέπτονται τον λυκάνθρωπο κάποιοι λύκοι, που έπαιζαν μαζί του και τον συντρόφευαν. Του έγλυφαν στοργικά το πρόσωπο και έτριβαν τις μουσούδες επάνω στο κορμί του.

Ο λυκάνθρωπος σε λίγο καιρό δραπέτευσε από το σπίτι και ο υπηρέτης τον αναζητούσε. Μετά από δυο μήνες, μια γυναίκα εκμυστηρεύθηκε στον υπηρέτη πως είχε γεννήσει έναν γιο έξι χρόνια νωρίτερα και της τον είχαν αρπάξει οι λύκοι, όταν εκείνος ήταν δύο χρονών μονάχα.

Από την περιγραφή του υπηρέτη, η γυναίκα κατάλαβε πως επρόκειτο για το παιδί της και άρχισε να το αναζητά αλλόφρων στα δάση της περιοχής, για μήνες ολόκληρους, δυστυχώς όμως, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 18/07/1929…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΜΠΟΥΚΕΤΟ", στις 18/07/1929
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 18/07/1929

Σχετικά άρθρα

Αποδείξεις για την ύπαρξη του μυθικού Γέτι… Οι γηγενείς μιλούσαν για τρία είδη Γέτι...
Ο Χιονάνθρωπος των Ιμαλαΐων… Πολλοί ήταν εκείνοι που αναζήτησαν το θρυλικό πλάσμα, που φέρεται να κατοικεί...στις αχανείς εκτάσεις των Ιμαλαΐων...
Το τέρας της Τασμανίας… ...το μυστηριώδες αυτό πλάσμα δεν είχε μάτια και οστά. Το μήκος του ήταν 7 μέτρα και το...βάρος του ήταν μεταξύ 5 και 10 τόνων...
Εμφάνιση πιθηκανθρώπων στη ζούγκλα της Μαλαισίας… Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Σιγκαπούρης, μιλώντας για την εμφάνιση...πιθηκανθρώπων στη Μαλαισία, δήλωσε ότι κατά το 1915 οι ιθαγενείς κάτοικοι του...ποταμού Slim βεβαίωναν την ύπαρξη μιας φυλής τριχωτών όντων στην περιοχή Pahang, της...οποίας η ζούγκλα είχε ελάχιστα εξερευνηθεί...
Τα μυστηριώδη πλάσματα του Βάαλ-Νταμ… Τον Ιανουάριο του 1960, μια οικογένεια από το Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής ανέφερε τη...θέαση δύο τεράστιων άγνωστων πλασμάτων στο φράγμα Βάαλ-Νταμ, το οποίο εφοδιάζει...με νερό ολόκληρη την περιοχή της Πρετόρια...
Το φιλμ του Tim Dinsdale… Οι έρευνες του Βρετανού Tim Dinsdale για το πλάσμα της λίμνης Loch της Σκωτίας...
Το πλάσμα της λίμνης Labynkyr, στη Σιβηρία… Στις 2 Ιουνίου του 1964, η είδηση για τον εντοπισμό ενός μυστηριώδους πλάσματος στη...λίμνη Labynkyr της Σιβηρίας, μεταδιδόταν από τη Μόσχα...
Ανακάλυψη υπολειμμάτων μυστηριώδους πανάρχαιου πολιτισμού στην Ινδία, το 1935… Στην περιοχή Vadnagar, στη δυτική Ινδία, η αποστολή Παλαιοντολόγων, που ενεργούσε στα...μέρη εκείνα ανασκαφές το 1935, ανακάλυψε απολιθωμένα οστά...
Ο Προϊστορικός Ιχθύς, που θεωρούνταν εξαφανισμένος για 65 εκατομμύρια χρόνια… Παρά την τεράστια έκπληξη, οι παλαιοντολόγοι δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν πώς...μπόρεσε να επιβιώσει αυτός ο προϊστορικός ιχθύς, ενώ θεωρούνταν εξαφανισμένο...είδος για τόσα εκατομμύρια χρόνια...
Ο άνθρωπος που έζησε σαν ψάρι… Ο αλιευθείς άνθρωπος-ψάρι δε διατύπωνε γλωσσικές φράσεις, αλλά θορυβούσε άναρθρα....Στα χέρια και στα πόδια του δεν είχε καθόλου νύχια, ενώ το δέρμα του...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.