Ο άνθρωπος που αμφισβητούσε την πατρότητα των έργων του Σαίξπηρ…

Ο άνθρωπος που αμφισβητούσε την πατρότητα των έργων του Σαίξπηρ...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Ο Αμερικανός κριτικός θεάτρου και συγγραφέας Calvin Hoffman απασχόλησε έντονα τη διεθνή κοινή γνώμη, στα μέσα της δεκαετίας του 1950.

Calvin Hoffman (1906 -1986)
Calvin Hoffman (1906 -1986)

Αιτία αποτέλεσε η έκδοση του βιβλίου του “The Man Who Was Shakespeare”, το οποίο εκδόθηκε το 1955. Στο βιβλίο του αυτό, ο Hoffman ανέπτυσσε τη θεωρία του, σύμφωνα με την οποία δημιουργός του γνωστού ως “σαιξπηρικού έργου” δεν ήταν ο ίδιος ο Shakespeare, αλλά ο “μεγαλύτερος μετά τον Shakespeare”, ποιητής και δραματουργός της Αγγλίας, ο Christopher Marlowe.

Τόσο οι αγγλικές εφημερίδες, όσο και ο διεθνής Τύπος, είχαν απασχοληθεί από καιρού εις καιρόν με τη θεωρία του Hoffman, που ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστήριζε πως ο Shakespeare, εκτός από ένας δεύτερης σειράς θεατρίνος, δεν ήταν παρά ένας αγύρτης και σφετεριστής της δόξας του Marlowe. Μα, o Marlowe, σύμφωνα με την ιστορία, βασιζόμενη επί γραπτών στοιχείων της εποχής, δε ζούσε τη δεκαετία 1593-1603, κατά την οποία γράφτηκε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος του σαιξπηρικού έργου.

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Calvin Hoffman, "The Man Who Was Shakespeare", 1955
Το εξώφυλλο του βιβλίου του Calvin Hoffman, “The Man Who Was Shakespeare”, 1955

Ο Marlowe σκοτώθηκε σε έναν καυγά με τρεις σκοτεινούς τύπους σε ένα ταβερνείο, σύμφωνα και με σχετική έκθεση εκείνης της εποχής. Ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στο Deptford του Λονδίνου.

Αυτά, όμως, δεν ίσχυαν για τον Hoffman, αφού ο ίδιος πίστευε πως η ιστορία ήταν πλαστογραφημένη. Ο νεκρός, που καταχωρήθηκε στα αρχεία της εκκλησίας, δεν ήταν στην πραγματικότητα ο Marlowe. Ο φόνος, κατά τον Hoffman, ήταν σκηνοθετημένος και το θύμα δεν ήταν ο ποιητής, αλλά κάποιος άγνωστος. Σκοπός αυτής της σκηνοθεσίας ήταν η διάσωση του Marlowe από την πυρά, αφού αναμενόταν ότι θα καταδικαζόταν περί αθεΐας.

Christopher Marlowe (1564 - 1593)
Christopher Marlowe (1564 – 1593)

Εμπνευστής της σκηνοθεσίας αυτής ήταν, κατά τον Hoffman, ο Sir Thomas Walsingham, πάτρονας του Marlowe, ο οποίος κατέφυγε σ’ αυτή τη λύση μετά τη σύλληψη του Marlowe, με την κατηγορία περί αθεΐας και την προσωρινή απελευθέρωσή του μέχρι της δίκης του από εκκλησιαστικό δικαστήριο.

Ο Marlowe, πάντοτε κατά τον Hoffman, φυγαδεύτηκε αρχικά στο εξωτερικό και αργότερα επέστρεψε στην Αγγλία, όπου έζησε αρκετά χρόνια στην παρανομία γράφοντας αριστουργήματα, τα οποία δεν τολμούσε να εμφανίσει με το δικό του όνομα. Το έργο του θα εμφανιστεί με τον γραφικό χαρακτήρα ενός αντιγραφέα, τις υπηρεσίες του οποίου μίσθωνε ο προστάτης του Marlowe, Sir Thomas Walsingham. Βρίσκεται μάλιστα στη διαθήκη του Walsingham ένα κληροδότημα σε κάποιον αντιγραφέα. Ο αντιγραφέας, κατά τον Hoffman, δεν ήταν άλλος από τον William Shakespeare, με το όνομα του οποίου θα εμφανίζονταν αργότερα τα δραματικά και ποιητικά έργα, που τόσο μεγάλη ομοιότητα παρουσίαζαν με προγενέστερη εργασία του Marlowe.

Αν όμως δημοσιεύτηκαν μόνο οι αντιγραφές από το χέρι του Shakespeare, κάπου θα έπρεπε να βρίσκονταν τα πρωτότυπα. Αυτά αναζητούσε ο Hoffman, άλλοτε κοντά στο κάστρο του Elsinore στη Δανία, άλλοτε στις αυλές παλιών εγγλέζικων αρχοντικών, άλλοτε σε παμπάλαιους τάφους. Αλλά, πού αλλού μπορούσαν να βρίσκονται τα χειρόγραφα του Marlowe ή οποιαδήποτε άλλα αποδεικτικά στοιχεία, αν όχι στον τάφο του προστάτη του Marlowe, Sir Thomas Walsingham;

Το κάστρο του Elsinore στη Δανία
Το κάστρο του Elsinore στη Δανία

Ήταν χρόνια που απασχολούσε το νου του Hoffman αυτή η ιδέα, που τελικά του έγινε πεποίθηση. Ο Walsingham είχε ταφεί στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Chislehurst του Kent. Εκεί, κατά τον Hoffman, έπρεπε να κρυβόταν το κλειδί του αινίγματος “Shakespeare”.

Για το άνοιγμα του τάφου, όμως, χρειάζονταν ένα σωρό άδειες και έπρεπε να καμφθεί το αλύγιστο μέταλλο της εγγλέζικης γραφειοκρατίας. Με αγώνα ετών, ο πεισματάρης Αμερικανός κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Και έτσι, ένα πρωί, to 1955, o Hoffman μαζί με τη σύζυγό του, ένα συνεργείο εργατών υπό την επίβλεψη μηχανικού, αρκετούς αστυνομικούς και δημοσιογράφους, πήγε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Chislehurst, προκειμένου να ανοίξουν τον τάφο για τον οποίο τόσος λόγος είχε γίνει. Ένα μέρος μόνο του πλήθους αυτού μπήκε στην εκκλησία. Οι υπόλοιποι, ως επί το πλείστον δημοσιογράφοι, περίμεναν έξω. Στο εσωτερικό, οι εργάτες με τα κοπίδια τους άνοιγαν τον παμπάλαιο τάφο. Κάθε σφυριά τους σήμαινε και έναν χρόνο αναζητήσεων για τον Calvin Hoffman.

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Chislehurst
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Chislehurst

Είκοσι χρόνια της ζωής του είχε αφιερώσει ο Αμερικανός κριτικός του θεάτρου στην “υπόθεση Marlowe”. Ήταν νεαρός ηθοποιός ακόμη όταν διαβάζοντας τον συγγραφέα του “Doctor Faustus”, προγκαιτικού Φάουστ, βρήκε αναλογίες σημαντικές με τα σαιξπηρικά ποιήματα. Άφησε τη σκηνή και επιδόθηκε σε επιστημονική μελέτη του θεάτρου. Η ιδέα ότι ο Marlowe ήταν ο πατέρας του σαιξπηρικού θεάτρου και των σονέττων, τον έσερνε από βιβλιοθήκη σε βιβλιοθήκη και από χώρα σε χώρα. Ο τελευταίος σταθμός στη μανιώδη αυτή περιπλάνηση, ήταν ο τάφος του Chislehurst. Εάν αποκάλυπτε πράγματι τα χειρόγραφα των 36 έργων του πρώτου τόμου των απάντων που δημοσιεύτηκαν επτά χρόνια μετά τον θάνατο του Shakespeare και εάν τα χειρόγραφα αυτά ήταν γραμμένα και υπογεγραμμένα από τον Marlowe, οι συνέπειες της ανακάλυψης για την παγκόσμια φιλολογία, για την αγγλική παράδοση, για τον τουρισμό του Stratford-upon-Avon, της γεννέτειρας του Shakespeare, για τη φήμη του Marlowe και τέλος, για τον ίδιο τον Hoffan, θα ήταν ανυπολόγιστες. Γι΄αυτό, οι συγκεντρωμένοι δημοσιογράφοι περίμεναν έξω από την εκκλησία αστεϊζόμενοι μεν, αλλά με αρκετή νευρικότητα.

Το ρολόι της εκκλησίας σήμανε έντεκα, όταν βγήκε ο Αμερικανός διώκτης της Σαιξπηρικής σκιάς, για να αναγγείλει πως ο τάφος δεν περιείχε παρά άφθονη άμμο. Πιο κάτω, σε μία κρύπτη, τα εργαλεία συνάντησαν τα μολυβένια καλύμματα δύο φερέτρων, όπως όμως εξήγησε ο, τότε, ιδιοκτήτης του τάφου, Ταγματάρχης Μάρσαντ Τάουνσεντ, τα φέρετρα αυτά δεν ήταν παλαιότερα του 1893 και συνεπώς, δεν είχαν καμμία σχέση με την υπόθεση Marlowe.

Ο Hoffman εξετάζοντας τον τάφο του Walsingham
Ο Hoffman εξετάζοντας τον τάφο του Walsingham

Όπως δήλωσε αργότερα ο Calvin Hoffman, η τελευταία αποτυχία του δεν τον απογοήτευσε. “Η υπόθεση του Marlowe εξακολουθεί να είναι όσο πάντοτε ισχυρή. Κανείς άλλος, εκτός απ’ αυτόν, δε θα μπορούσε να δώσει διέξοδο σε τέτοιες αγωνίες της ψυχής, σε τέτοια παγκόσμια αριστουργήματα σαν αυτά, που έγινε δεκτό να αποδίδονται στον Shakespeare”, συμπλήρωνε ο Hoffman. Κι έπειτα, υπήρχαν τα πάντοτε οικογενειακά χαρτιά του Walsingham, τα οποία θα έπρεπε να περιείχαν αποδείξεις της πατρότητας του σαιξπηρικού έργου από τον Marlowe.

Τα χαρτιά αυτά, όπως είχε πληροφορηθεί ο Hoffman, βρίσκονταν σε κάποιο χωριό της Αγγλίας. “Δεν πρόκειται να εγκαταλείψω τις έρευνές μου με το άνοιγμα του τάφου του Walsingham. Η σκιά του Marlowe φωνάζει στον ύπνο μου για δικαιοσύνη και αναγνώριση”, ανέφερε τονίζοντας ο πεισματάρης Αμερικανός.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, στις 11/05/1956…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", στις 11/05/1956
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, στις 11/05/1956

Σχετικά άρθρα

Μυστήριο στο Καίμπρητζ… Έπειτα από αυτό, το δωμάτιο κλειδώθηκε και για δέκα χρόνια, όπως συμβούλευσαν...ειδικοί, δεν έπρεπε να ανοιχτεί...
Το τέρας του Τάμεση… ...ισχυρίστηκε ότι είδε στον ποταμό Τάμεση ένα πλάσμα με δέρμα που έμοιαζε με αυτό...του ελέφαντα και με ύψος που έφτανε το ύψος μίας μονοκατοικίας...
Διάσημοι συγγραφείς υπαγορεύουν έργα μετά θάνατον… Κατά τους ισχυρισμούς της, "της τα υπαγόρευσαν τα πνεύματα του Μπέρναρντ Σω και...του Άντον Τσέχοφ"...
Ποιος πρόδωσε τον Χριστό; Στις αρχές του 20ου αιώνα ανακαλύφθηκε ένα άγνωστο έργο του μεγάλου Ιουδαίου...ιστορικού και λόγιου, Ιωσήπου Φλαβίου, το οποίο, μεταξύ των άλλων...
Το φάντασμα του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ… Κάθε φορά που ένας ασθενής επισκεπτόταν τον δόκτορα Ρίτσαρντ Τίμπεργκ, τα...παραθυρόφυλλα χτυπούσαν με τέτοια δύναμη και μανία, λες και ξαφνικά ξεσπούσε...ισχυρότατη θύελλα...
Ο αρχαιότερος ψαλμός… Ο πάπυρος είχε ανακαλυφθεί τον Φεβρουάριο του 1956, μαζί με πλήθος άλλων, μέσα σε μια...σπηλιά στο Κουμράν της Ερήμου της Ιουδαίας...
Ρέτζιναλντ Ντάττα… Σύμφωνα με τον Ντάττα, υπήρχε μία διεθνής συνωμοσία με σκοπό τη συσκότιση του...ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης για το θέμα...
Μία παράξενη επερώτηση στο Αγγλικό Κοινοβούλιο… Λεγόταν πως χρησιμοποιούσε το φάντασμα του Κινέζου Σιγκ Βιγκ Βι, για να...θεραπεύσει τους πελάτες της...
Χάρι Πράις – Ένας αληθινός κυνηγός φαντασμάτων… Η παρέλαση οντοτήτων διήρκησε για περίπου 10 λεπτά...
Το φάντασμα του Λονγκ Ουίτενγχαμ… ... ο διευθυντής του καταστήματος κάλεσε τον εφημέριο του χωριού, τον αιδεσιμότατο...Σέσιλ Ρόμπερτς, να κάνει αγιασμό και να εξορκίσει το θορυβώδες φάντασμα...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.