Αφηγήσεις διασωθέντων από το τραγικό ναυάγιο του Τιτανικού…

Αφηγήσεις διασωθέντων από το τραγικό ναυάγιο του Τιτανικού...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Ο “Τιτανικός” χτύπησε πάνω σε παγόβουνο στις 14 Απριλίου 1912, στις 11:40 μ.μ. ώρα πλοίου, εκτελώντας το παρθενικό ταξίδι του και βυθίστηκε 2 ώρες 40 λεπτά αργότερα. Υπήρξαν πολλές τραγικές ιστορίες επιβατών, που αναφέρθηκαν στον παγκόσμιο Τύπο.

Ο Hudson Allison, πιεζόμενος από τη σύζυγό του και την κόρη του να λάβει θέση σε μία από τις λιγοστές σωσίβιες λέμβους, όπου είχαν ήδη επιβιβάσει τον μικρό γιο τους και την υπηρέτριά τους, αρνήθηκε πεισματικά. Τότε, η γυναίκα του και η κόρη του δήλωσαν ότι προτιμούσαν να συμμεριστούν την τύχη του, παρά να τον εγκαταλείψουν μόνο του πάνω στο πολυτελέστατο, πλωτό κουφάρι. Πράγματι, ολόκληρη η οικογένεια πνίγηκε, αλλά παρέμεινε αχώριστη στην αιωνιότητα.

Ο Hudson Allison με τη σύζυγό του
Ο Hudson Allison με τη σύζυγό του

Το αγγλικό πλοίο “Carpathia” ήταν αυτό που κατέφτασε πρώτο στο σημείο της ανείπωτης τραγωδίας, μόλις δύο ώρες αργότερα, διασχίζοντας με πρωτοφανή αυταπάρνηση και ηρωισμό επικίνδυνα νερά γεμάτα παγόβουνα, έχοντας βάλει στο φουλ τις μηχανές του, προκειμένου να φτάσει όσο το δυνατόν ταχύτερα, διακινδυνεύοντας τη δική του ακεραιότητα. Κατόρθωσε τελικά να περισυλλέξει και να σώσει 705 άτομα.

RMS Carpathia
RMS Carpathia

Λίγο πριν το “Carpathia” καταπλεύσει στη Νέα Υόρκη, όπου έφερε τους διασωθέντες ναυαγούς, η γερουσιαστική επιτροπή έλαβε εντολή να διενεργήσει ανακρίσεις για το τρομερό ναυάγιο. Επελήφθη αμέσως του έργου της μόλις κατέφτασε το “Carpathia” και πρώτος κλήθηκε προς ανάκριση ο διασωθείς πρόεδρος της Ατμοπλοϊκής Εταιρίας του “Τιτανικού”, Joseph Bruce Ismay.

Joseph Bruce Ismay, Πρόεδρος της White Star Lines, το 1912
Joseph Bruce Ismay, Πρόεδρος της White Star Lines, το 1912

Το “Carpathia”, καθώς μετέφερε τους ταλαιπωρημένους ναυαγούς, έπλεε βραδύτατα, μόλις με 12 μίλια την ώρα, προς αποφυγή επικίνδυνων κλονισμών στους ασθενείς και στους ετοιμοθάνατους. Επίσης, ένα αμερικανικό καταδρομικό είχε σταλεί για να υποδεχθεί και να περιθάλψει τους διασωθέντες. Στην πόλη είχαν προετοιμάσει αίθουσες, ενδύματα, τροφές, φάρμακα και ειδική υπηρεσία για τους ναυαγούς.

Το πλήθος στη Νέα Υόρκη, αναμένοντας τους διασωθέντες που μετέφερε το RMS Carpathia
Το πλήθος στη Νέα Υόρκη, αναμένοντας τους διασωθέντες που μετέφερε το RMS Carpathia

Ο Αμερικανός πολυεκατομμυριούχος John Jacob Astor IV ήταν ο πιο πλούσιος άνθρωπος που επέβαινε στον “Τιτανικό”. Θεωρούνταν ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου στην εποχή του, με περιουσία που σήμερα θα υπολογιζόταν περίπου σε 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο John Jacob Astor ήταν ένας από τους 1.514 επιβάτες που έχασαν τη ζωή τους στην παγωμένη θάλασσα του Βορείου Ατλαντικού Ωκεανού, σε ηλικία 47 ετών.

Ωστόσο, η σύζυγός του, Madeleine Astor, μαζί με τη Γαλλίδα καμαριέρα της, κατάφεραν να διασωθούν από το “Carpathia”, από όπου μπόρεσαν να στείλουν ραδιοτηλεγράφημα στις οικογένειές τους, αναγγέλλοντας τη διάσωσή τους.

John και Madeleine Astor
John και Madeleine Astor

Άλλο τηλεγράφημα καθιστούσε σαφές ότι το “Carpathia” εντόπισε τις λέμβους του “Τιτανικού” σε απόσταση ενός μιλίου και πλέον από τον τόπο της καταστροφής. Οι πλοηγοί των λέμβων, μετά από εντολές, τις οποίες είχαν λάβει από τους αξιωματικούς του θρυλικού πλοίου, απομακρύνθηκαν ταχέως, ώστε να αποφύγουν και τη δική τους καταβύθιση κατά τη φρικτή εκείνη στιγμή. Από τη σπασμωδική βιασύνη τους να φύγουν γρήγορα, εγκατέλειψαν πάνω στον “Τιτανικό” πολλά άτομα, για τα οποία υπήρχαν ακόμα θέσεις στις λέμβους.

Διασωθέντες του ναυαγίου του Τιτανικού επάνω στο κατάστρωμα του RMS Carpathia
Διασωθέντες του ναυαγίου του Τιτανικού επάνω στο κατάστρωμα του RMS Carpathia

Πριν φτάσει το “Carpathia” στη Νέα Υόρκη, τηλεγράφησε να ετοιμάσουν όσον το δυνατόν περισσότερα φέρετρα στην αποβάθρα. Αυτό αποτελούσε τρανή απόδειξη ότι μετέφερε πολλούς νεκρούς ναυαγούς. Επίσης, ζήτησε κινητά νοσοκομεία και ανθρώπινο δυναμικό. Επιπλέον, η Αγγλία έκανε έρανο για τις οικογένειες των θυμάτων του “Τιτανικού”, συγκεντρώνοντας την πρώτη κιόλας μέρα 750 χιλιάδες φράγκα.

Το συγκεντρωμένο πλήθος στη Νέα Υόρκη, αναμένοντας το RMS Carpathia
Το συγκεντρωμένο πλήθος στη Νέα Υόρκη, αναμένοντας το RMS Carpathia

Η χήρα του Edward Smith, καπετάνιου του “Τιτανικού”, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει το πλοίο του και καταποντίστηκε μαζί του, εξέδωσε μια ανακοίνωση, που τοιχοκολλήθηκε στα γραφεία της εταιρίας White Star Lines, στο Southhampton: “Η καρδιά μου υπερχειλίζει από τη θλίψη για όλους, στην ιδέα ότι θα έχετε υποφέρει τον τρομερό πόνο, ο οποίος σας προξενήθηκε. Είθε ο Θεός να είναι μαζί σας και να σας παρηγορήσει όλους σας! Με ειλικρινέστατη θλίψη από τα βάθη της καρδιάς μου, Eleanor Smith”

Ο Πλοίαρχος του Τιτανικού, Edward Smith
Ο Πλοίαρχος του Τιτανικού, Edward Smith

Τρεις Γάλλοι επιβάτες του “Τιτανικού”, που κατάφεραν να διασωθούν, περιέγραψαν με λεπτομέρειες την περιπέτειά τους: “Η νύχτα ήταν παγωμένη, αλλά ξάστερη και διαυγής. Η θάλασσα ήταν ήσυχη. Ο χαλύβδινος γίγαντας προχωρούσε με όλη την ταχύτητα των τεράστιων μηχανών του. Στο πλοίο επικρατούσε ηρεμία. Τα καταστρώματα ήταν έρημα. Ήταν γύρω στις 11:30 το βράδυ και οι περισσότεροι επιβάτες είχαν ήδη αποκοιμηθεί. Σποραδικά, αντηχούσαν οι ξεροί ήχοι των κωδώνων του μεγαλοπρεπούς πλοίου.” Σε ένα από τα πολλά σαλόνια του “Τιτανικού”, οι τρεις Γάλλοι μαζί με έναν Αμερικανό φίλο τους, ως γνήσιοι αμέριμνοι ταξιδιώτες, έπαιζαν μια παρτίδα χαρτιά, συνομιλώντας και γελώντας. Έξαφνα, συγκλονισμός! Το πλοίο έτριξε συθέμελα. Μετά, ακούστηκε ένα ασυνήθιστο σφύριγμα, παρόμοιο με εκείνο που κάνει η έλικα, στρεφόμενη απότομα για μια στιγμή από ξαφνική και απρόσμενη θύελλα.

Η περίφημη Μεγάλη Σκάλα του Τιτανικού
Η περίφημη Μεγάλη Σκάλα του Τιτανικού

Οι παίκτες κέρωσαν στις θέσεις τους και τα φύλλα της τράπουλας έμειναν κολλημένα στα χέρια τους. Ο ένας τους μπόρεσε να ανασηκωθεί δειλά, κοίταξε έξω από το φινιστρίνι, έκανε μια ακατανόητη χειρονομία και αναφώνησε έντρομος: “Το παγόβουνο! Δυστύχημα!…” Μάλλον μάντεψε, παρά είδε το φοβερό παγόβουνο, το οποίο ξεκοίλιασε τον πλωτό κολοσσό. Ακολούθησε μια φρενήρης ανάβαση στη γέφυρα του πλοίου. Έφτασαν τάχιστα, μα ήδη άλλοι είχαν προηγηθεί. Μες στο σκοτάδι, άνθρωποι έτρεχαν αλλόφρονες, έκπληκτοι, μουδιασμένοι. Άραγε, προς τα πού έτρεχαν; Αδιάφορο. Απλά, δεν ήθελαν να πεθάνουν. Σιγά, αλλά σταθερά, το θηριώδες πλωτό παλάτι έπαιρνε κλίση. Οι ισχυρότατες μηχανές του είχαν αχρηστευθεί. Αντηχούσαν εκκλήσεις, παρακάλια, άνθρωποι που φώναζαν τα ονόματα των αγαπημένων τους, ουρλιαχτά, κλάματα, φωνές… Πλέον βασίλευε ο πανικός.

Το παγόβουνο στο οποίο εικάζεται ότι προσέκρουσε ο Τιτανικός, όπως φωτογραφήθηκε το ξημέρωμα της 15ης Απριλίου του 1912
Το παγόβουνο στο οποίο εικάζεται ότι προσέκρουσε ο Τιτανικός, όπως φωτογραφήθηκε το ξημέρωμα της 15ης Απριλίου του 1912

Τότε, οι αξιωματικοί του “Τιτανικού” πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, δίνοντας κατευθύνσεις και οδηγίες. Η εμπιστοσύνη άρχισε να γεννιέται. Και ξάφνου, μεταξύ των αντρών, των γυναικών και των παιδιών εκείνων που τους περίμενε η σκληρότερη μοίρα, οι λυγμοί τους σκεπάστηκαν από τη μελωδία της ορχήστρας του πλοίου, με τα βιολιά και τα χάλκινα όργανά της. Ήταν μια συναυλία χωρίς όνομα από τους μουσικούς, που θεώρησαν καθήκον τους να παίζουν ασταμάτητα μουσική, προκειμένου να γαληνέψουν τις ψυχές εκείνων που κινδύνευαν με θάνατο.

Τα μέλη της ορχήστρας του Τιτανικού
Τα μέλη της ορχήστρας του Τιτανικού

Συγκινημένος και νευρικός, τότε, ο πλοίαρχος Edward Smith, έδωσε εντολή να βάλουν οι επιβάτες σωσίβια και κατόπιν, διέταξε να ρίξουν τις βάρκες στη θάλασσα. Υπήρξαν μαρτυρίες ότι ο πλοίαρχος αυτοκτόνησε μόλις δέκα λεπτά μετά την πρόσκρουση πάνω στο παγόβουνο και δεν πάλεψε διόλου για μια πιθανή σωτηρία. Εν τούτοις, η αυτοκτονία αυτή θεωρήθηκε τουλάχιστον περίεργη, καθώς ο καπετάνιος οφείλει να γλιστρήσει στον βυθό μαζί με τη γέφυρά του και όχι να αφήσει το πλοίο του ακυβέρνητο στην πιο δύσκολη στιγμή, που το πλήρωμα, αλλά και οι επιβάτες χρειάζονταν καθοδήγηση και οργάνωση.

Ο Πλοίαρχος του RMS Carpathia, Arthur Henry Rostron, παραλαμβάνοντας το βραβείο του για τη διάσωση των ναυαγών του Τιτανικού
Ο Πλοίαρχος του RMS Carpathia, Arthur Henry Rostron, παραλαμβάνοντας το βραβείο του για τη διάσωση των ναυαγών του Τιτανικού

Ο “Τιτανικός” βυθίστηκε με την πλώρη, φωταγωγημένος, σαν σε νυχτερινή γιορτή, μέσα σε ένα διάκοσμο διάσπαρτων πάγων, που έπλεαν σιωπηλά και αθόρυβα στην παγωμένη και ατάραχη θάλασσα. Γυναικόπαιδα κυρίως εγκατέλειψαν πρώτα το γιγαντιαίο σκαρί και μέσα από τις βάρκες τους που απομακρύνονταν, ακούγονταν απελπισμένες οι κραυγές τους για τους συζύγους και τους πατεράδες τους, που είχαν απομείνει πάνω στον υγρό τους τάφο: “Θεέ μου, τελείωσε το!”

Πίνακας του Willy Stower, 1912, όπου απεικονίζεται η βύθιση του Τιτανικού
Πίνακας του Willy Stower, 1912, όπου απεικονίζεται η βύθιση του Τιτανικού

Ο John Jacob Astor IV δεν υπολόγισε καθόλου τη δύναμη που του εξασφάλιζαν τα χρήματά του. Τακτοποίησε τη γυναίκα του σε μια λέμβο, μα ο ίδιος αρνήθηκε να εγκαταλείψει το πλοίο “εάν δεν έφευγε πρώτα και η τελευταία γυναίκα και το τελευταίο παιδί”.

Δύο ζάμπλουτοι ηλικιωμένοι, ο Isidor Straus και η σύζυγός του, Ida, έμειναν αγκαλιασμένοι στη γέφυρα και πέθαναν μαζί. Ενώ το πλήθος ούρλιαζε αλλοπαρμένο, εκείνοι σιωπηλά, νηφάλια, ατάραχα, τύλιξαν ο ένας τα χέρια του γύρω από τον άλλον. Κοιτάζονταν όσο πιο βαθιά και εσωτερικά μπορούσαν, ένωσαν τα γερασμένα χείλη τους και αφέθηκαν να τους παρασύρει ο υδάτινος θάνατος.

Ο Isidor Straus και η σύζυγός του, Ida
Ο Isidor Straus και η σύζυγός του, Ida

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΣΚΡΙΠ”, στις 11/04/1912 (σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο)…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΣΚΡΙΠ", στις 11/04/1912
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΣΚΡΙΠ”, στις 11/04/1912

Σχετικά άρθρα

Θησαυρός στο λιμάνι της Αγκόνα… Τον Δεκέμβρη του 1927, στην Αγκόνα της Ιταλίας, ενεργούνταν εκχωματώσεις, ούτως ώστε...να ευρυνθεί η είσοδος του λιμανιού...
Ο αινιγματικός στίχος της “Οδύσσειας”… Γενιές ολόκληρες αρχαιολόγων και ελληνιστών, προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον...στίχο αυτό του ομηρικού έπους. Κατά μία άποψη επρόκειτο για ένα είδος σαβούρας...
Το ναυάγιο των Αντικυθήρων… "Μια λιτανεία από φριχτά φαντάσματα... Ένας σωρός από άνδρες, γυναίκες και γιγαντιαία άλογα..."
Χαμένοι θησαυροί απ’ όλο τον κόσμο… Σύμφωνα με ιστορικά ντοκουμέντα, μια τεράστια ποσότητα χρυσού σε ράβδους...κρύβεται στον πάτο ενός απέραντου σπηλαίου στα ακατοίκητα νησιά Auckland, 200 μίλια...νοτιοανατολικά της Νέας Ζηλανδίας...
Μία μακάβρια προφητεία για ένα τραγικό ταξίδι… Η άυλη παρουσία του είχε σκοπό να ενημερώσει τους παρισταμένους για μια παλιά και...ήσσονος σημασίας προφητεία, που όμως αφορούσε τον ίδιο άμεσα και μάλλον...καθοριστικά...
Οι θησαυροί των θαλασσών και οι θηρευτές τους… Η δεκαετία του 1960 έφερε την άνθιση μιας νέας βιομηχανίας: της ανεύρεσης θησαυρών,...που είχαν χαθεί από αιώνες στα βάθη των ωκεανών...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.