Τα άγρια φαινόμενα του στοιχειωμένου βικτωριανού σπιτιού στο Bradford (Μέρος Β)…

Τα άγρια φαινόμενα στη στοιχειωμένη βικτωριανή έπαυλη στα περίχωρα του Bradford, στην Αγγλία, είχαν προκαλέσει την επίσκεψη του Πρυτάνεως του ομώνυμου Πανεπιστήμιου και του Αιδεσιμότατου Άντερσον.

Κατά τις πρώτες ημέρες της άφιξής τους, επικρατούσε μια περίεργη ηρεμία, σαν το απότομο καταλάγιασμα του ανέμου πριν το ξέσπασμα της μανιασμένης θύελλας.

Μα, την όγδοη ημέρα, οι παραπάνω κύριοι, συνοδευόμενοι και από τον Διευθυντή της Σχολής, τον κύριο Σέπαρντ, παρακάλεσαν την ιδιοκτήτρια του ταραγμένου σπιτιού, την κυρία Βερστ, μόλις νύχτωνε, να κατακλιθεί μαζί με τις δύο κόρες της στη μεγάλη κρεβατοκάμαρα. Και εκείνοι θα παραφύλαγαν άγρυπνοι.

Μόλις οι τρεις γυναίκες αποκοιμήθηκαν, μια έκρηξη λυσσαλέων κρότων, που ξεπηδούσε από τα βάθη των τοίχων, έσειε συθέμελα τον ευρύχωρο κοιτώνα. Ο κύριος Σέπαρντ βγήκε από το δωμάτιο, ρωτώντας να πληροφορηθεί τι ήταν αυτό που βροντούσε, ενώ ο Πρύτανης παρέμεινε εντός του κοιτώνα, για να επιβλέπει.

Ο Αιδεσιμότατος Άντερσον αφηγήθηκε τα γεγονότα που διημείφθησαν ως εξής:

“Οι δαιμονισμένοι κρότοι πήγαζαν μέσα από τους τοίχους του κοιτώνα. Αν και έθεσα το χέρι μου και το αυτί μου πάνω στον τοίχο, δεν αντιλήφθηκα καμία απολύτως δόνηση. Αλλά, όταν ακούμπησα το σιδερένιο πόδι του κρεβατιού, αισθανόμουν μια δόνηση ποικίλλουσα ανάλογα με την ένταση των θορύβων.

Είναι περιττό ίσως να πω ότι επιθεώρησα με ζήλο ολόκληρη την οικία, μα δεν ανακάλυψα τίποτα το ύποπτο. Ενίοτε, ακουγόταν μέσα από τα ντουβάρια ένα ανατριχιαστικό γρατζούνισμα κι άλλοτε, το αποκρουστικό αυτό σκάλισμα των νυχιών μεταπηδούσε επάνω στο στρώμα του κρεβατιού, όπου είχαν ξαπλώσει η μητέρα με τις δύο κόρες της. Ήμουν μέσα στο δωμάτιο και μπορώ να πιστοποιήσω με ατράνταχτη βεβαιότητα ότι δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί, πέραν από εμάς.

Γύρω στα δύο τα ξημερώματα, λοιπόν, ο κύριος Σέπαρντ στράφηκε στην αόρατη δύναμη και ζήτησε να κάνει μια ανακοίνωση με τη χρήση ενός πινακίου γραφής. Η απάντηση ήρθε καταφατική μέσω χτυπημάτων. Μετά από πολλαπλές ερωτήσεις, κατορθώσαμε να καταλάβουμε ότι η αόρατη δύναμη ζητούσε να τοποθετηθεί το πινάκιο στο περβάζι του παραθύρου.

Ύστερα, ρωτήσαμε ποιος από όλους μας έπρεπε να παραμείνει μέσα στον κοιτώνα και η αλλόκοσμη οντότητα υπέδειξε τις δύο κόρες της κυρίας Βερστ. Με τον ίδιο τρόπο, ζητήθηκε και η απομάκρυνση κάθε είδους φωτισμού του χώρου, των κεριών και των λυχνιών. Τέσσερις χτύποι θα ανήγγειλαν την αποπεράτωση της γραφής.

Βγήκαμε όλοι και κατεβήκαμε τη μαρμάρινη σκάλα, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή. Το σκοτάδι ήταν απόλυτο. Δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα νεκρικής σιγής, όταν ακούσαμε όλοι μας τον κονδυλοφόρο να χαράζει προφανώς γράμματα επάνω στο πινάκιο γραφής. Έπειτα, δόθηκε το σύνθημα των τεσσάρων χτυπημάτων και ακούστηκε η απεγνωσμένη οξεία κραυγή της κυρίας Βερστ που φώναζε: “Ελάτε!”

Ανεβήκαμε τρέχοντας τα σκαλιά και μπήκαμε στον κοιτώνα. Σπεύσαντες στο πινάκιο, διακρίναμε απλώς μια δυσανάγνωστη μουτζούρα, που όμως, κοιτώντας την προσεκτικά, σχημάτιζε τη λέξη “GARDEN”, που στα αγγλικά σημαίνει κήπος.

Μόλις ολοκληρώθηκε το αλλόκοσμο αυτό παιχνίδι με τον κονδυλοφόρο και το πινάκιο γραφής, ο κονδυλοφόρος κύλησε με ορμή και έσπασε στα δύο. Παγώσαμε όλοι από τον τρόμο και απομείναμε να κοιταζόμαστε μεταξύ μας”.

Μετά από αυτό το συμβάν, τα δύο κορίτσια, η Άννα και η Γερτρούδη, οδηγήθηκαν σε άλλο σπίτι του χωριού, αλλά και εκεί οι άγριοι κρότοι τα ακολούθησαν. Η Άννα εξετάστηκε από ιατρό στο Λονδίνο, ο οποίος συμπέρανε πως το 13χρονο κορίτσι εκδήλωνε υστερικές κρίσεις.

Η Άννα Βερστ είχε αποκαλύψει στον ιατρό της ότι κάποιο χειμωνιάτικο απόγευμα, λίγο πριν αρχίσουν να εκδηλώνονται όλα αυτά τα ακραία φαινόμενα στο σπίτι τους, είχε δει ένα παράδοξο πλάσμα, σαν πηχτός αέρας, σαν ανάλαφρο σύννεφο, με πράσινα διαπεραστικά μάτια, να μπαίνει από το παράθυρο που έβλεπε στον κήπο μέσα στο δωμάτιό της.

Το πλάσμα αυτό, μάλιστα, περπάτησε για λίγο μέσα στο χώρο και πάτησε πάνω στην πορσελάνινη κούκλα της, θρυμματίζοντάς την. Η Άννα εξαπέλυσε μια τραχιά φωνή και στο άκουσμά της προσέτρεξε και η αδερφή της, η Γερτρούδη, που είδε κι αυτή το ίδιο ακριβώς φοβερό θέαμα.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΘΗΝΑΙ”, στις 21/11/1925…