Υπερφυσικό κάλεσμα…

Υπερφυσικό κάλεσμα…
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Ο Βρετανός H.B. Garling διηγήθηκε το εξής μυστηριώδες περιστατικό, που έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη του για πάντα:

“Είχα πάει στο Hertfordshire, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Λονδίνο, προκειμένου να επισκεφτώ μια φιλική μου οικογένεια, που διατηρούσε εκεί μια πανέμορφη έπαυλη. Θα με φιλοξενούσαν για δέκα ημέρες.

Προτού φύγω, όμως, για το Hertfordshire, πήγα να αποχαιρετήσω τον θείο μου Χάρισον, ο οποίος ήταν παπάς και έμενε σ’ ένα σπίτι, όχι μακριά από το δικό μου, μαζί με τη γυναίκα του και την πεθερά του. Δεν είχε αποκτήσει δικά του παιδιά, αλλά είχε εμένα ως παιδί του. Με αγαπούσε πολύ και ήθελε να πηγαίνω να με βλέπει συχνά.

Αφού τον αποχαιρέτησα, πήρα το τρένο κι ύστερα από δύο ώρες βρισκόμουν στην έπαυλη των φίλων μου, οι οποίοι με υποδέχτηκαν εγκάρδια. Στις πρώτες ημέρες της διαμονής μου, τίποτα παράξενο δεν είχε συμβεί. Ζούσαμε ήσυχα, όπως ζουν οι άνθρωποι στην εξοχή.

Την ημέρα που εκτυλίχθηκαν τα περίεργα γεγονότα, σηκωθήκαμε από το τραπέζι στις δύο το μεσημέρι. Ο καιρός ήταν υπέροχος εκείνο το απόγευμα και θέλησα, μετά το φαγητό, να κάνω έναν μικρό περίπατο. Άφησα, λοιπόν, τον φίλο μου και τους άλλους στο σπίτι και βγήκα έξω. Διάβηκα τον μεγάλο κήπο, που απλωνόταν μπροστά στην κομψή έπαυλη και που την χώριζε από τον δημόσιο δρόμο, άνοιξα τη βαριά καγκελένια εξώπορτα του κήπου και πήρα τον μεγάλο δημόσιο δρόμο.

Ο καιρός ήταν τόσο γλυκός, τόσο ευχάριστος, που αισθανόμουν ηδονή να περπατώ κι απομακρύνθηκα αρκετά, δίχως να το καταλάβω. Σε λίγο, είχα αφήσει πίσω μου και τα τελευταία σπίτια του Hertfordshire και απολάμβανα την όμορφη εξοχή. Αχνοφάνηκε μπροστά μου ένα γραφικό πανδοχείο και περίπου εκατό μέτρα εμπρός μου, βάδιζαν δύο χωρικοί.

Τότε, εντελώς ξαφνικά, ένα κατάμαυρο, αδιευκρίνιστο πράγμα ορθώθηκε σιμά μου. Ένας παράξενος σκοτεινός όγκος, ψηλός και με ακαθόριστο σχήμα, μου έφραξε το βήμα σε απόσταση μόλις ενός μέτρου. Αδύνατον να περιγράψω την έκπληξη και την ταραχή μου! Ενστικτωδώς, άρχισα να το κτυπώ αλλόφρων. Όσο το χτυπούσα, τόσο εκείνο διαγραφόταν καθαρότερα μπροστά μου. Διαπίστωσα γρήγορα πως ήταν ένας άνθρωπος ντυμένος στα μαύρα! Ένας παπάς! Θεέ και Κύριε! Ήταν ο θείος Χάρισον. Μου φάνηκε πως ο ουρανός σκοτείνιασε απότομα πάνω από το κεφάλι μου. Συνήλθα τάχιστα και κοίταξα θαρρετά το φάντασμα. Είδα την απόκοσμη φιγούρα του θείου μου να κουνάει τα χείλη του, σαν να ψιθύριζε κάτι, όμως, δεν έβγαινε ήχος από το στόμα του.

Ο θείος μου με κοιτούσε περίλυπος, γεμάτος βαθιά και βουβή θλίψη. Τρομαγμένος, οπισθοχώρησα και κοντοστάθηκα. Η οπτασία έμεινε ορατή για λίγα δευτερόλεπτα κι έπειτα, σιγά-σιγά, άρχισε να σβήνει, να εξατμίζεται, ώσπου έπαψε να υπάρχει.

Όσο για μένα, έμεινα καρφωμένος, ακίνητος, βαστώντας έως και την ανάσα μου. Μόλις συνειδητοποίησα τι είχα βιώσει, τότε με έπιασε ένας φόβος ανομολόγητος. Τα πόδια μου λύγιζαν και τα χέρια μου έτρεμαν ανεξέλεγκτα.

Σε μια ώρα, είχα καταφέρει να επιστρέψω πίσω στην έπαυλη, σχεδόν τρέχοντας. Φαινόμουν ωχρός και ταραγμένος. Οι φίλοι μου με ρώτησαν τι είχα, αλλά εγώ έκρινα σκόπιμο να μην αναφέρω τίποτα για το φοβερό περιστατικό που μου είχε συμβεί. Άλλωστε, δεν ήξερα τι να τους πω κι αν θα με πίστευαν.

Η έπαυλη απείχε από τα γειτονικά σπίτια τουλάχιστον διακόσια μέτρα. Στην αυλή υπήρχε ένα μεγάλο κι άγριο σκυλί, ενώ και μέσα στην οικία είχαμε ένα μικρό σκυλάκι, χαριτωμένο, μα νευρικό, που γάβγιζε με το παραμικρό. Οι καγκελένιες πόρτες του κήπου κλείδωναν, όταν έπεφτε η νύχτα. Επομένως, ήταν αδύνατο να πλησιάσει κανείς τη βίλα, χωρίς να γίνει αντιληπτός από τους ενοίκους.

Εκείνο το βράδυ, η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη. Η ώρα ήταν περασμένη. Πλησίαζαν μεσάνυχτα. Καθόμασταν όλοι στην τραπεζαρία και κοιτούσαμε μερικές παλιές χαλκογραφίες. Σε λίγο, θα αποχωρούσαμε για ύπνο. Οι υπηρέτριες είχαν ήδη αποσυρθεί προ μισής ώρας.

Έξαφνα, δίχως να προηγηθεί κανένας άλλος κρότος, ούτε ο πλέον ανεπαίσθητος, ακούστηκαν χτυπήματα στην εξώπορτα. Χτυπήματα βροντερά, άγρια, λυσσαλέα. Αιφνιδιαστήκαμε και πεταχτήκαμε όλοι όρθιοι. Ποιος να ήταν τέτοια ώρα;

Τα χτυπήματα έπαψαν σχεδόν αμέσως. Πήγαμε και ανοίξαμε την πόρτα, μα δεν υπήρχε κανείς, ούτε στο κατώφλι, ούτε και στον κήπο. Ο φύλακας-σκύλος είχε κουρνιάσει καταγής, ενώ το μικρό σκυλάκι κρύφτηκε κάτω από τον καναπέ, ουρλιάζοντας σιγανά και φοβισμένα. Ένας αλλόκοτος τρόμος κατέλαβε τους πάντες. Εγώ στάθηκα ο ψυχραιμότερος. Με δυσκολία τους έπεισα να πάνε να κοιμηθούν.

Ο ύπνος άργησε να με πάρει. Στριφογύριζα στο κρεβάτι μου κι αναρωτιόμουν τι να σήμαιναν όλα αυτά τα παράδοξα.

Έμεινα στην εξοχή δυο μέρες ακόμη. Κατόπιν, πήρα το τρένο κι επέστρεψα στο Λονδίνο. Το πρωί, στη συνηθισμένη μου ώρα, βρισκόμουν στο γραφείο μου. Πληροφορήθηκα πως στο διάστημα της απουσίας μου, ένας κύριος είχε έρθει και με ζητούσε επιτακτικά, λέγοντας πως επρόκειτο για ένα προσωπικό μου ζήτημα, εξόχως σημαντικό.

Πράγματι, σε λίγο ο κύριος Τσάντβικ, στενός φίλος του θείου μου, ήρθε και μου ανάγγειλε τα θλιβερά νέα. Ολόκληρη η οικογένεια του ιερέα θείου μου Χάρισον ξεκληρίστηκε από επιδημία χολέρας, που έπληξε τη συνοικία του. Πρώτη, κατέληξε η πιστή τους υπηρέτρια, κατόπιν η θεία μου, η μητέρα της και τέλος, νόσησε ο καλός μου θείος.

Ο θείος μου καταλάβαινε πως ζύγωνε το τέλος του και όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο κύριος Τσάντβικ, γύρευε επιτακτικά να με δει, πριν ξεψυχήσει. Ήθελαν να με ειδοποιήσουν, αλλά δε γνώριζαν πού βρισκόμουν. Μου είπε πως ίσως θα τον προλαβαίναμε ζωντανό, αν καλούσαμε γρήγορα μια άμαξα.

Φύγαμε στη στιγμή. Μα, όταν φτάσαμε, ήταν πια αργά. Ο θείος μου δε ζούσε πια.

-Πότε με ζητούσε ο θείος μου; ρώτησα τον κύριο Τσάντβικ.
-Τη Δευτέρα το μεσημέρι, μου αποκρίθηκε.

Ήταν η ώρα που τον είχα δει μπροστά μου, στον δημόσιο δρόμο του Hertfordshire…

Όσο για τα μυστηριώδη χτυπήματα στην πόρτα της μοναχικής βίλας, δεν ξέρω τι ήταν. Πάντως, έχω την πεποίθηση πως σχετίζονταν με κάποιον ανεξήγητο και υπερφυσικό τρόπο με την τραγωδία, που διαδραματιζόταν εκείνες τις ημέρες στο σπίτι του λατρευτού μου θείου, στο Λονδίνο”.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 22/11/1928…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΜΠΟΥΚΕΤΟ", στις 22/11/1928
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “ΜΠΟΥΚΕΤΟ”, στις 22/11/1928

Σχετικά άρθρα

Σμήνος Α.Τ.Ι.Α. πάνω από το Λονδίνο… ...οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν κατηγορηματικοί, τονίζοντας ότι δεν επρόκειτο περί...αεροπλάνων...
Τα αλλόκοσμα οράματα του Emanuel Swedenborg (Μέρος Β’)… Ο Emanuel Swedenborg, ο διάσημος αυτός Σουηδός επιστήμονας και πρωτοπόρος εφευρέτης,...γεννημένος στη Στοκχόλμη το 1688, εντελώς ξαφνικά κι ενώ βρισκόταν...
Διαβόητοι βρυκόλακες και η ιστορία τους… Μια άλλη παρόμοια περίπτωση ήταν αυτή του αρματολού Arnold Paole, από το χωριό Meduegna της...Σερβίας, όπου το 1726 σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή...
Φαντάσματα και στοιχειωμένοι τόποι, που προκαλούν ανατριχίλα… Μετά από συστηματική έρευνα, που είχε πραγματοποιήσει Άγγλος δημοσιογράφος τη...δεκαετία του 1930, αποδείχτηκε ότι σχεδόν σε κάθε αγγλική επαρχία υπήρχαν...στοιχειωμένα σπίτια ή τόποι, που κυριεύονταν από φαντάσματα...
Το περιστατικό της στοιχειωμένης παμπ “Tudor Rose” στην Αγγλία, το 1973… Ο αστυνομικός, που ασχολήθηκε με την παράξενη υπόθεση, κατέληξε στο συμπέρασμα...ότι το κτίριο, το οποίο στέγαζε την παμπ, ήταν στοιχειωμένο για χρόνια...
Βρυκόλακες στην Ελλάδα… Οι κάτοικοι ενός χωριού της Κοζάνης ήταν ανάστατοι και τρομοκρατημένοι εξαιτίας...παράδοξων φαινομένων, τα οποία λάμβαναν χώρα στο σπίτι μιας υπερήλικης γυναίκας,...ηλικίας εκατό ετών, αμέσως μετά τον θάνατό της...
Ο βρυκόλακας της Παρνασσίδας… Η μητέρα του, έκτοτε, τον άκουγε τη νύχτα να χτυπάει την εξώπορτα, να μπαίνει στο...σπίτι και να περπατάει στα δωμάτια και στο κατώι...
Sabbath – Η νυχτερινή σύναξη των Δαιμόνων… Από τις πιο περίεργες απόκρυφες τελετές του Μεσαίωνα, που περιέγραφαν εξαιρετικά...τη σκοτεινή εκείνη περίοδο της ανθρωπότητας, ήταν η γιορτή των Σαββάτων...
Μεταφυσική δραστηριότητα στον Πειραιά της δεκαετίας του 1930… Ξαφνικά, καθώς προχωρούσε αμέριμνος, είδε μπροστά του επτά σιλουέτες γυναικών με...μακριά φουστάνια, να χορεύουν...
Η στοιχειωμένη έπαυλη του Ροδόλφο Βαλεντίνο… Η δημοσιογράφος και η επιστάτρια αναστατώθηκαν και κυρίως, τις διαπέρασε ένα...αίσθημα φρίκης. Προσπαθούσαν να βρουν μια λογική ερμηνεία για το φαινόμενο...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.