Ο βρυκόλακας του Πύργου της Δραμαλούς…

Ο βρυκόλακας του Πύργου της Δραμαλούς...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Ένα εκπληκτικό πρωτοσέλιδο άρθρο, λαογραφικού περιεχομένου, δημοσιεύθηκε στις 09/06/1896 στην εφημερίδα “ΝΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΤΡΩΝ”. Η ιστορία, λοιπόν, έχει ως εξής:

Στο χωριό Δραμαλού, υπήρχε ένας πύργος ολόχοντρος, ισοκατέβατος, με μαυρισμένα από την πολυκαιρία τείχη. Τα θεμέλιά του περιστοιχίζονταν από αγκαθωτά και θρεμμένα βάτα, σε τόση πυκνότητα και εύρος, ώστε η πύλη του πύργου να είναι αθώρητη και απροσπέλαστη.

Ολόγυρα απ’ τα άγρια βάτα, βλάστιζαν περιμετρικά του πύργου άπειρες συκιές, παραμελήμενες και ακλάδευτες για πολλά χρόνια. Ανθρώπινο πόδι δεν είχε πατήσει τον πυκνό τους ίσκιο κι ανθρώπινο στόμα δεν είχε γευτεί τη γλύκα τους. Τα σύκα μεγάλωναν στην εποχή τους και στην ωριμότητά τους γίνονταν ανθρώπινα κεφάλια, που κρέμονταν από τα κλαδιά τους! Μόνο το στοιχειό του πύργου κατέβαινε κι έτρωγε τους απαίσιους αυτούς καρπούς…

Κανείς δεν πλησίαζε τον πύργο. Πολλοί είχαν να αφηγηθούν σκοτεινές ιστορίες για τα αερικά που κυρίευαν τα ανήλιαγα υπόγειά του. Κάποιος κάτοικος του χωριού με το όνομα Λίακας, αποφάσισε να αποδείξει την αντρειοσύνη του. Πήγε δυο φορές μέχρι τον Πύργο της Δραμαλούς και γέμισε μια σακούλα με τα ανθρωποκέφαλα που φύτρωναν πάνω στις στοιχειωμένες συκιές.

Τα έφερε τότε στο καφενείο του χωριού και τα έδειξε στους συγχωριανούς του, οι οποίοι σταυροκοπιόνταν, μένοντας με το στόμα ανοιχτό. Από τότε άρχισε να καυχιέται διαρκώς για το κατόρθωμά του και υποστήριζε πως δεν υπήρχε πια τίποτα που να τον τρομάζει. Διαλαλούσε ότι είχε νικήσει ολότελα τον φόβο! Έτσι, αποδέχτηκε το στοίχημα που έβαλαν οι συγχωριανοί στον καυχησιάρη Λίακα, για να πάει στο Πύργο και να παλέψει με το στοιχειό που ζούσε εκεί. Έφαγε καλά, καρδάμωσε, ήπιε πολύ για να βρει το θάρρος, πήρε τα άρματά του και κίνησε για τρίτη φορά να πάει στις χολωμένες τις συκιές, να κόψει ανθρωποκέφαλα και να τα βάλει με τον στοιχειωμένο κύρη τους.

Δυο–τρεις χωριανοί τον συνόδεψαν ως τον Πύργο, από φόβο μην τυχόν και τους γελάσει ο αλαζόνας Λίακας. Πέρασαν όμως οι ώρες… Σουρούπωσε και ο Λίακας δε φαινόταν πουθενά. Με καρδιοχτύπι και τρομάρα επέστρεψαν λαχανιασμένοι στο χωριό, όπου πήγαν ευθύς στο σπίτι του παπα-Ξυδέα. Ξέπνοοι, του ομολόγησαν όλα όσα είχαν προηγηθεί. Ο παπάς άρπαξε το θυμιατό και τον Εσταυρωμένο, πέρασε γύρω απ’ τον λαιμό του το πετραχήλι του και όλοι μαζί ξεκίνησαν για τον στοιχειωμένο πύργο.

Όταν έφτασαν εκεί, άρχισε ο παπάς να ψέλνει και να λέει λόγια της Παναγιάς. Ταυτοχρόνως, έκοβαν τα θεριεμένα βάτα, έψαχναν μέσα στις αιμοβόρες συκιές, ώσπου τον βρήκαν τον άμοιρο, τούμπανο, κάτω από μια βδελυρή συκιά, πρησμένο όσο δε βάνει ο νους…

Μόλις διαπίστωσαν πως ο Λίακας ήταν ακόμη ζεστός, ο παπα-Ξυδέας άρχισε τον εξορκισμό. Καθώς ο δύσμοιρος δεν συνερχόταν, αποφάσισαν να τον κουβαλήσουν μέχρι το χωριό. Εκεί ο παπάς είπε όλες τις ευχές που ήξερε κι όλες τις ψαλμωδίες. Αλλά μάταια… Τα αερικά και τα τελώνια δεν σκόπευαν να εγκαταλείψουν το πρησμένο του κουφάρι.

Ο παπα-Ξυδέας ανακοίνωσε στους συντοπίτες του πως το πιο συνετό που είχαν να κάνουν ήταν να τον θάψουν, παρόλο που ήταν ακόμη ζεστός, για να μην προλάβει να βρυκολακιάσει. Έφτασαν μεσάνυχτα στο κοιμητήρι, έσκαψαν κατάβαθο λαγούμι, τον πετροχώνιασαν κιόλας, για να μη μπορεί, βρυκολακιασμένος, να βγει στον απάνω κόσμο.

Στα εννιάμερα του νεκρού, η γυναίκα του πήγε στο μνήμα του μαζί με τον παπα-Ξυδέα. Τότε, είδαν πάνω στον τάφο του έναν τεράστιο σκύλο με κόκκινη τρίχα ολόρθη, με μάτια κάρβουνο, αγριεμένο, να δείχνει τα βρωμερά του δόντια. Σταυροκοπήθηκαν μεμιάς από την τρομάρα και ο σκύλος αμέσως σβήστηκε σαν θέαμα από μπρος τους. Από τότε, κάθε φορά που ο παπάς πήγαινε στο νεκροταφείο, έβλεπε πάντα τον ίδιο σκύλο με την τρίχα ορθή, πάνω στο μνήμα του Λίακα. Σιγά σιγά έπαψε να πηγαίνει στο κοιμητήρι μονάχος του κι όλο και πιο συχνά κλεινόταν στο σπίτι του διαβάζοντας τις Άγιες Γραφές του.

Το βράδυ πριν από τα Σαράντα του μακαρίτη, η χήρα του ετοιμαζόταν για τη μικρή τελετή στη μνήμη του νεκρού της. Άκουσε τότε την απόκοσμη φωνή του: “Γιατί με θάψατε ζωντανό; Γιατί;” Το διπλαμπαρωμένο μάνταλο εκσφενδονίστηκε μακριά και η δόλια γυναίκα αλαφιάστηκε. Μπροστά της παρουσιάστηκε ο άντρας της, τυλιγμένος στο λευκό του σάβανο κι από παντού πάνω του να κρέμονται σκουλήκια.

Έκατσε στο τραπέζι, στη συνηθισμένη του τη θέση κι άρχισε να τρώει ό,τι έβρισκε εμπρός του. Η γυναίκα του ούρλιαξε και ξαναούρλιαξε, ώσπου ξύπνησε όλο το χωριό και την είδαν για μια τελευταία φορά να τρέχει τρελή, ολότρελη, με βλέμμα χαμένο. Κανείς δεν την είδε ποτέ ξανά. Την ίδια βραδιά οι κάτοικοι του χωριού βρήκαν και τον παπα-Ξυδέα νεκρό, με μάτια γουρλωμένα, με πρόσωπο αγριεμένο και τη γλώσσα του να κρέμεται μια σπιθαμή έξω από το μαύρο στόμα του, έχοντας δυο μελανά σημάδια στο λαιμό του.

Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν, ξεκληρίστηκε ολόκληρη η γενιά του βρυκόλακα της Δραμαλούς κι απόμεινε μονάχα ο αχός της θλιβερής του ιστορίας…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΝΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΤΡΩΝ", στις 09/06/1896
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΝΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΤΡΩΝ”, στις 09/06/1896

Σχετικά άρθρα

Η εμφάνιση της Παναγίας, το 1941… Έξαφνα, από το βάθος του ναού ακούστηκε μια στεντόρεια φωνή, που φώναζε,...προκαλώντας ανατριχίλα στο ταλαιπωρημένο από τις κακουχίες του πολέμου ποίμνιο...
Ο “θηλυκός βρυκόλακας”… Οι πληροφορίες έλεγαν ότι η άγνωστη γυναίκα είχε μεγάλα και αιχμηρά δόντια...
Το Σπίτι του Μυστηρίου (Μέρος Γ’)… Η κόρη, μιλώντας με τους ερευνητές, τους εξήγησε με κάπως προκλητικά αδιάφορο...τρόπο πως ναι μεν είχε ακούσει τους δυνατούς κρότους μέσα στο σπίτι της δύο φορές,...αλλά δεν είχε τρομάξει καθόλου. Τους άφησε έκπληκτους, όταν τους είπε...αποστομωτικά: "Εγώ δε φοβάμαι κανέναν! Μόνο τον Χάρο σκιάζομαι..."
Η τηλεκινητική “Κλειώ”… Η "Κλειώ", τότε, κράτησε τα χέρια της ανοιχτά πάνω από την πυξίδα μετακινώντας τα...αριστερά και δεξιά σε μικρή απόσταση από το αντικείμενο, συγκεντρώνοντας τη σκέψη...της σε αυτό...
Περιπτώσεις υπερφυσικής επικοινωνίας… Και οι δύο περιπτώσεις, σύμφωνα με το περιοδικό, αποτελούσαν απόδειξη της...δυνατότητας, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να πραγματοποιηθεί μια υπερφυσική...επικοινωνία, την οποία η επιστήμη και η κοινή λογική αδυνατούσαν να παραδεχτούν...
Το στοιχειωμένο σπίτι της Νορμανδίας, το 1926… Σε μια μικρή πόλη της Νορμανδίας κατοικούσε η οικογένεια του απόστρατου...Συνταγματάρχη Λεντέκ, αποτελούμενη από τον ίδιο, τη γυναίκα του...
Έκρηξη αγνώστου αντικειμένου πάνω από την Κάρπαθο… Ξαφνικά, ακούστηκε μία ισχυρή έκρηξη και το παράξενο αντικείμενο εξαφανίστηκε...
Το στοιχειωμένο σπίτι της Αράχωβας… ...άκουγε ανεξήγητους κρότους και τριξίματα...
Το φάντασμα του Σάουθ Μιμς… ... εξιστόρησε πως κάποια νύχτα που βρέθηκε στο λιβάδι, ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με το...φάντασμα του χωριού, που χάθηκε ευθύς μόλις άναψε το φακό του...
Το φάντασμα της Αρχόντισσας… Έκτοτε, ο στοιχειωμένος Πύργος ρήμαξε. Κανείς δεν τον πλησίαζε. Κάθε βράδυ, τα...άγρια μάτια της όμορφης αρχόντισσας περιπλανιόνταν στα έρημα δωμάτια...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.