Τα ευλαβικά όνειρα, που οδήγησαν στην ανακάλυψη θησαυρών στη Χαλκίδα, το 1932…

Τα ευλαβικά όνειρα, που οδήγησαν στην ανακάλυψη θησαυρών στη Χαλκίδα, το 1932…
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Τον Μάιο του 1932, όλη η Χαλκίδα μιλούσε για τις ανασκαφές, που ενεργούνταν από μια ομάδα εργατικών ανθρώπων, στον περίβολο της οικίας του μηχανικού Νικόλαου Σούα, κατόπιν ενός προφητικού ονείρου, που είχε δει το μεγαλύτερο από τα έξι παιδιά του φιλήσυχου αυτού Χαλκιδαίου οικογενειάρχη, ο δεκαεπτάχρονος Δημήτρης Σούας, τέσσερις μήνες πριν.

Το όνειρο αυτό υπήρξε πράγματι αποκαλυπτικό, διότι έγινε η αιτία των ανασκαφών και της ανευρέσεως μιας χριστιανικής κατακόμβης κατά κάποιους, υδραγωγείου κατ’ άλλους, οπωσδήποτε, όμως, μιας υπόγειας σήραγγας, η οποία οδηγούσε σε τρεις συνολικά θόλους. Ο πρώτος θόλος, μετά την ανακάλυψή του, χρησιμοποιήθηκε αμέσως ως υπόγεια εκκλησία από τους ευσεβείς χριστιανούς των γύρω συνοικιών της πόλης.

Ιδού πώς έλαβαν χώρα τα γεγονότα των ανασκαφών και οδήγησαν στην ανεύρεση μιας αρχαίας πλάκας, ενός εικονίσματος της Αναστάσεως και μερικών άλλων αντικειμένων, για τα οποία θα μιλήσουμε κατωτέρω.

Ο τόπος, στον οποίο έγιναν οι ανασκαφές, βρισκόταν μες στην πόλη, στη συνοικία Εβραϊκά. Εκεί, μεταξύ των άλλων σπιτιών, τα οποία ανήκαν ως επί το πλείστον σε Ισραηλίτες, ήταν και η οικία του Νικόλαου Σούα, που είχε περιέλθει στην κατοχή του σαράντα χρόνια πριν. Ο Σούας κατοικούσε εκεί μαζί με τη γυναίκα του Ζωή και τα έξι παιδιά τους. Κανείς μέχρι τότε, όπως διαβεβαίωναν, δεν είχε ακούσει για την ύπαρξη υπόγειας στοάς στην περιοχή.

Μα, τέσσερις μήνες νωρίτερα, το μεγαλύτερο από τα παιδιά του μηχανικού, ο Δημήτρης, είδε μια νύχτα ένα παράξενο όνειρο. Είδε ότι τον επισκέφτηκε μια μαυροφορεμένη γυναίκα, η οποία ήταν η Αγία Πελαγία και του υπέδειξε ένα σημείο της αυλής και του ζήτησε να σκάψουν εκεί, διότι θα έβρισκαν σπουδαία πράγματα.

Ο δεκαεπτάχρονος Δημήτρης ταράχθηκε από το αληθοφανέστατο όνειρο και την επόμενη κιόλας ημέρα το αφηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια στον πατέρα του. Εκείνος, όμως, υπέθεσε πως ήταν ένα συνηθισμένο όνειρο και δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στα λόγια του γιου του.

Δεξιά, ο δεκαεπτάχρονος Δημήτρης Σούας, με τον πατέρα του και τον μικρότερο αδελφό του
Δεξιά, ο δεκαεπτάχρονος Δημήτρης Σούας, με τον πατέρα του και τον μικρότερο αδελφό του

Πέρασαν λίγα βράδια, όταν πάλι ο Δημήτρης ξαναείδε στον ύπνο του τη γυναίκα με τα μαύρα πέπλα, που επέμενε να σκάψουν στο σημείο, όπου του είχε υποδείξει. Επειδή, όμως, ο πατέρας του δεν έδινε σημασία στα όνειρα του γιου του, ο νεαρός αναγκάστηκε να αποκαλύψει όσα έβλεπε στα όνειρά του στους εργάτες του σιδηρουργείου, όπου εργαζόταν. Εκείνοι, λοιπόν, αποφάσισαν να πάρουν μερικούς άλλους και να πάνε να σκάψουν μια Κυριακή, μιας και δεν είχαν τίποτε να χάσουν.

Έτσι κι έγινε. Όταν, όμως, προχώρησαν οι ανασκαφές, εντοπίστηκε ο θόλος μιας στοάς, που ήταν κατάμεστη από χώματα. Τότε, τρύπησαν από ένα άλλο μέρος τη στοά, έβγαλαν με μεγάλη προσοχή τα χώματα και αποκαλύφθηκε τελικά ένας υπόγειος κενός χώρος, διαστάσεων 3,5 επί 3 μέτρων και ύψους 3 μέτρων, ο οποίος νοτιοδυτικώς κατέληγε σ’ ένα άλλο θολωτό κοίλωμα, ύψους 1,2 μέτρων περίπου. Εκείνοι που έλαβαν εν τέλει μέρος στην ανασκαφή ήταν ο Νικόλαος Σούας, που πείστηκε προοδευτικά από τα λόγια του παιδιού του, ο εργάτης Πέτρος Παπάζογλου, οι μεταξουργοί Ιωάννης Σέγγος και Νικόλαος Αθηναίος, οι μηχανικοί σιδηρουργοί Ιωάννης Χαρτονίδης, Γεώργιος Σκιάς, Αλέκος Γκούβερης και ο σοφέρ Διονύσιος Διονυσίου.

Καθώς οι ανασκαφές συνεχίζονταν, βρέθηκε ένα άνοιγμα ύψους 1,6 μέτρων και πλάτους 3 μέτρων και από το άνοιγμα αυτό ξεπρόβαλε μπροστά τους ένας θόλος κωνοειδής, ύψους 6 μέτρων, ο οποίος ήταν λαξευμένος εντός ενός πορώδους βράχου, επιχρισμένου με κουρασάνι. Το κουρασάνι είναι ένα παραδοσιακό κονίαμα, γνωστό από την αρχαιότητα, φτιαγμένο από ασβέστη, άμμο, νερό, τριμμένο κεραμίδι, χαλαζιακή άμμο, θηραϊκή γη και άλλα δευτερεύοντα υλικά. Από τον δεύτερο θόλο, εισερχόταν κάποιος σε θολωτό διάδρομο ύψους 1,6 μέτρων και πλάτους 0,9, ο οποίος ήταν κι αυτός επιχρισμένος με κουρασάνι. Ο διάδρομος κατέληγε σε τρίτο θόλωμα πλάτους 1,5 και ύψους 2 μέτρων. Από το δάπεδο, όμως, του τρίτου κατά σειρά θολώματος παρατηρούσε κανείς σε ύψος μισού μέτρου περίπου μια θολωτή οπή, που είχε μήκος 6 μέτρων, η οποία ήταν τόσο στενή, ώστε μόλις μπορούσε να εισχωρήσει ένα μικρό παιδάκι έρποντας.

Σε εκείνο το σημείο, ο Δημήτρης ζήτησε να διακόψουν το σκάψιμο, γιατί, όπως του είχε πει η Αγία Πελαγία στο όνειρό του, έπρεπε να προσέλθει πρώτα ο Δεσπότης. Έτσι, σταμάτησαν οι ανασκαφές και η οικογένεια Σούα, όπως και οι περίοικοι, ανέμεναν τον Δεσπότη, ώστε να αποπερατωθεί το έργο.

Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, όπου γίνονταν οι ανασκαφές, στην είσοδο της κατακόμβης
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, όπου γίνονταν οι ανασκαφές, στην είσοδο της κατακόμβης

Ενώ, όμως, διαρκούσαν οι ανασκαφές, βρέθηκαν μερικά αντικείμενα, τα οποία είχαν κινήσει το ενδιαφέρον, όχι μόνο του κόσμου, αλλά και των αρχαιολόγων. Μεταξύ άλλων, ήρθαν στο φως μερικά πήλινα αγγεία θραυσμένα, ένα μπουκάλι με αγίασμα, όπως είχε δει στο όνειρό του ο Δημήτρης, τυλιγμένο, μάλιστα, σ’ ένα κομμάτι μαύρο ύφασμα από ράσο, μια μικρή μολύβδινη εικόνα, με ανάγλυφο την Ανάσταση του Χριστού και τέλος, μια μαρμάρινη πλάκα μήκους 1,6 μέτρων, που αναγόταν στους ρωμαϊκούς χρόνους, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους και που έφερε μια επιγραφή, η οποία ήταν μια διαταγή του άρχοντα της Χαλκίδας. Η μαρμάρινη αυτή πλάκα μεταφέρθηκε αμέσως στο Μουσείο της Χαλκίδας, όπου και φυλάσσεται.

Το περίεργο ήταν ότι μετά την ανεύρεση της υπόγειας στοάς και σε αναμονή της έλευσης του Δεσπότη, τοποθετήθηκαν πολλές χριστιανικές εικόνες από εκείνους τους ευσεβείς ανθρώπους, που διενήργησαν τις ανασκαφές. Οι εικόνες εναποτέθηκαν ευλαβικά στο πρώτο θολωτό διαμέρισμα, που έμοιαζε με υπόγεια εκκλησία. Κάθε μέρα, πλήθος γυναικών προσερχόταν με κατάνυξη και τελούσε αγρυπνίες. Πολλοί ήταν εκείνοι που υποστήριζαν ότι, κατά τις αγρυπνίες, έβλεπαν την Αγία Πελαγία να καταφτάνει άλλοτε σαν σύννεφο, άλλοτε σαν μια σκιά λευκή με μαύρο πέπλο και χρυσό στεφάνι κι άλλοτε σαν περιστέρι.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, στις 18/05/1932…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ", στις 18/05/1932
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ”, στις 18/05/1932

Σχετικά άρθρα

“Γέννησις περιέργου τέρατος”… ...έφερε κεφάλι με δύο πρόσωπα, τέσσερα μάτια, δύο μύτες και τρία αυτιά...
Η αλλόκοσμη φωτογραφία που συνταράσσει την Αθήνα του 1908… ...καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο περί μίας γνήσιας φωτογραφίας που δεν...είχε παραποιηθεί...
Α.Τ.Ι.Α. πάνω από τη Μυτιλήνη… ...το άγνωστο αντικείμενο κινήθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τα βορειοδυτικά...
Τα στοιχειωμένα κάστρα της Ελλάδας – Το Κάστρο του Ρίου (Μέρος Ε)… Στο Κάστρο του Ρίου, όμως, δεν υπήρχε ένα μονάχα κτίριο φυλακών, αλλά κι ένα ακόμη,...στην αντίθετη πλευρά και ένα ξεχωριστό διαμέρισμα εντός του κάστρου...
Το φάντασμα του οδοντιάτρου… ...τη ρώτησε αν ήταν σίγουρη ότι συνάντησε τον γιατρό, αφού εκείνος, γεγονός που είχε...δημοσιευθεί και στις εφημερίδες, είχε πεθάνει τέσσερις ημέρες νωρίτερα...
Πόλτεργκαϊστ στην Ελλάδα – Το αρχοντικό της Λ. Κηφισίας… Τα ανεξήγητα φαινόμενα που συνέβησαν σε μία μονοκατοικία της Αθήνας, το 1952, τα...οποία ερεύνησε ο Άγγελος Τανάγρας...
Ιπτάμενος δίσκος στην Καλαμάτα, το 1952… Πάντως, η γενική εντύπωση που επικρατούσε στους κατοίκους, τόσο της Καλαμάτας, όσο...και των περιχώρων, ήταν ότι επρόκειτο για έναν ιπτάμενο δίσκο...
Ο άνθρωπος που δεν είχε κοιμηθεί για 67 χρόνια… Ο πρώτος, που ανακάλυψε τον άνθρωπο-φαινόμενο της αϋπνίας, υπήρξε ο Προϊστάμενος...της Δενδροκομικής Υπηρεσίας του Δήμου, Χρήστος Αντωνίου, ο οποίος ενημέρωσε και...τους δημοσιογράφους της εφημερίδας "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ" σχετικά...
Το στοιχειωμένο σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη, στην Αθήνα του 1913 (Μέρος Β)… Στο στοιχειωμένο σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη, τα μέλη της οικογένειας Μπ. ήταν...ανάστατα από τα γεγονότα που προηγήθηκαν. Όμως, η εξάντλησή τους από το ταξίδι και...τη μετακόμιση νίκησε τον αρχικό τους φόβο...
Α.Τ.Ι.Α. στον ουρανό της Βέροιας… Στις αρχές Μαρτίου του 1980, αρκετοί κάτοικοι της Βέροιας και ιδιαίτερα από τις...συνοικίες Προμηθέα και Προφήτη Ηλία, έβλεπαν στον ουρανό, αργά το απόγευμα..
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.