Μανδραγόρας, το μαγικό φυτό των θρύλων…

Μανδραγόρας, το μαγικό φυτό των θρύλων...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Εδώ και αιώνες, οι άνθρωποι θεωρούσαν τον μανδραγόρα ως ένα μαγικό φυτό και του απέδιδαν υπερφυσικές δυνάμεις. Το χρησιμοποιούσαν συχνά, για να παρασκευάσουν κάθε λογής μαγικά φίλτρα, όπως επιβολής, ευτυχίας, δυστυχίας, πόνου ή έρωτα.

Μανδραγόρας, απεικόνιση του 1583
Μανδραγόρας, απεικόνιση του 1583

Η επικρατέστερη άποψη για τον μανδραγόρα, από την αρχαιότητα έως και σήμερα ακόμη, ήταν ότι εκείνος που θα αποφάσιζε να κοιμηθεί κοντά σε ρίζα μανδραγόρα, θα έβλεπε τόσο γλυκά όνειρα ερωτικών απολαύσεων, ώστε θα προτιμούσε να μην ξυπνήσει ποτέ. Γι’ αυτό, άλλωστε, είχε καθιερωθεί και η φράση “κοιμάται υπό μανδραγόραν”, για να χαρακτηρίσει εκείνους που διατελούσαν υπό τη γοητεία κάποιου ονείρου της ζωής και αρνούνταν να ατενίσουν τη στυγνή πραγματικότητα. Όμως, υπάρχουν κι ένα σωρό άλλοι θρύλοι, που σχετίζονταν με τις υπερφυσικές ιδιότητες του περίφημου και πολυθρύλητου αυτού φυτού.

Επί της ουσίας, ο μανδραγόρας είναι ένα μικρό φυτό, του οποίου ο κορμός έχει, κατά παράδοξο τρόπο, μια καταπληκτική ομοιότητα με το σχήμα του ανθρώπινου σώματος, δίνοντας αφορμή να γεννηθεί μια περίεργη δοξασία, η οποία αναφερόταν εντόνως στα χρονικά του Μεσαίωνα.

Σύμφωνα με τη δοξασία αυτή, ο άνθρωπος ανέκυψε από τη γη ως μια γιγαντιαία ρίζα φυτού. Οι πρώτοι άνθρωποι, λοιπόν, ήταν πελώριοι μανδραγόρες, ανακύψαντες μέσα από τη φλεγόμενη λάβα της Γένεσης και ανήκοντες στη φύση των φυτών, λόγω της ακινησίας τους και στη φύση του ανθρώπου, λόγω της νόησής τους. Οι μανδραγόρες αυτοί, χάρη σε κάποια άγνωστη υπερφυσική τους δύναμη, κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τα δεσμά της ακινησίας του εδάφους και να εξελιχθούν στο σημερινό ανθρώπινο γένος. Όσοι απέμειναν στη γη, σμικρύνθηκαν βαθμηδόν, αλλά διατήρησαν ανέπαφη την υπερφυσική τους δύναμη, που τους προσέδιδε τόσες μαγικές ιδιότητες.

Αλλά και οι εβραϊκοί θρύλοι ασχολούνταν ιδιαιτέρως με τον μανδραγόρα. Κατά τις παραδόσεις των Ραβίνων, ο μανδραγόρας φύτρωσε στον επίγειο Παράδεισο. Είχε μορφή λιγότερο εξελιγμένη από εκείνη του Αδάμ και της Εύας και τοποθετήθηκε ως φύλακας πλάι στις ρίζες του δέντρου του Καλού και του Κακού, για να εμποδίζει τη μητέρα του ανθρώπινου γένους να ακούει τη φωνή του σκανδαλοποιού όφεως. Σημειωτέον ότι το φυτό αυτό είναι ένα εξαιρετικό αντίδοτο στα δήγματα όφεων και οπωσδήποτε ο θρύλος, που τον συνοδεύει, έχει κάποια σχέση με την πραγματική του ιδιότητα.

Εξάλλου, έως και η Βίβλος αναφερόταν στο μαγικό αυτό φυτό. Η Ραχήλ, σύζυγος του Ιακώβ, στείρα από πολλών ετών, ζητούσε να της φέρουν μανδραγόρα, για να καταφέρει να τεκνοποιήσει. Επίσης, στο Άσμα των Ασμάτων, η σύζυγος, που στηριζόταν στους βραχίονες του αγαπημένου της, αναζητούσε μέσα στον μαγικό κήπο τους μανδραγόρες, των οποίων η μεθυστική οσμή θα αναζωογονούσε τον έρωτά του.

Οι ελληνικοί μύθοι ευωδίαζαν κι εκείνοι από τη σαγηνευτική μυρωδιά του. Ο Έρως παριστανόταν συχνά από τους αρχαίους ποιητές να βαστά στα χέρια του μανδραγόρα και η Κίρκη τον αναμείγνυε στα μαγικά της φίλτρα. Όλες αυτές οι παραδόσεις προέρχονταν προφανώς από τη σύμπτωση των φαρμακευτικών ιδιοτήτων του φυτού και από την ομοιότητά του με το σχήμα του ανθρώπινου σώματος.

Στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, ο μανδραγόρας αποκαλούνταν “Homunculus”, δηλαδή “μικρό ανθρωπάκι” και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους Αλχημιστές, για τους οποίους απετέλεσε έμπνευση να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ανθρώπινες μινιατούρες.

"Homunculus", η προσπάθεια των αλχημιστών να δημιουργήσουν ανθρώπινες μινιατούρες με τη χρήση μανδραγόρα
“Homunculus”, η προσπάθεια των αλχημιστών να δημιουργήσουν ανθρώπινες μινιατούρες με τη χρήση μανδραγόρα

Εκείνα τα ζοφερά χρόνια του σκοταδισμού, φαντάζονταν τον μανδραγόρα ως ένα είδος καλικάντζαρου, ο οποίος τις νύχτες εξαπέλυε σπαρακτικούς στεναγμούς και τραγουδούσε μελωδίες αβάστακτου πόνου. Ήταν καταδικασμένος ο δυστυχής εκείνος, που θα τολμούσε να τον ξεριζώσει, δίχως να λάβει τις πρέπουσες προφυλάξεις. Το μαγικό φυτό θα τον έκανε να χάσει τα λογικά του ή θα τον σκότωνε αμέσως.

Για να αφαιρέσει κανείς από τη γη έναν μανδραγόρα, απαιτούνταν μια ειδική τελετή μύησης. Τρία πρόσωπα είχαν τη δύναμη να τον αποσπάσουν από το χώμα: ο μάγος, ο μαγγανευτής και η παρθένος, μα αυτό συνέβαινε μόνο καταμεσής της νύχτας. Το άτομο, που αναλάμβανε την περισυλλογή, συνήθως μια παρθένος, βάδιζε κατανυκτικά με μια λαμπάδα, την οποία έσβηνε, μόλις έφτανε στο σημείο, όπου είχε φυτρώσει ο μανδραγόρας. Κατόπιν, χάραζε γύρω του τρεις κύκλους, με το ξίφος που κρατούσε στα αριστερά της. Έπειτα, έκοβε μια μακριά πλεξίδα των μαλλιών της και την έδενε από το ένα άκρο στο φυτό και από το άλλο σ’ έναν σκύλο. Μετά, άρχιζε να τρέχει, απομακρυνόμενη από την περιοχή, βγάζοντας άγριες κραυγές. Ο σκύλος, που ήθελε να την ακολουθήσει, ξερίζωνε εν τέλει το μαγικό φυτό, το οποίο το παρέσερνε μαζί του. Τη στιγμή που ο μανδραγόρας ξεπρόβαλε από τη γη, έκραζε με γοερή φωνή και αλίμονο σε όσους βρίσκονταν κοντά! Ήταν καταδικασμένοι σε τρέλα ή σε θάνατο.

Απεικόνιση αρσενικού και θηλυκού μανδραγόρα, από το βιβλίο “De Hortus Sanitatis” (Γερμανία, 1491)
Απεικόνιση αρσενικού και θηλυκού μανδραγόρα, από το βιβλίο “De Hortus Sanitatis” (Γερμανία, 1491)

Ο William Shakespeare έγραφε σε έργο του: “Κραυγάζετε, όπως οι μανδραγόρες, όταν τους ξεριζώνουν από τη γη, ενώ οι θνητοί, που τους ακούν, τρελαίνονται”.

Η ρίζα του παντοδύναμου αυτού φυτού θεωρούνταν πολυτιμότατη. Δεν υπήρχε ευδαιμονία στον κόσμο, που να μην μπορούσε να την προσφέρει στον κάτοχό του. Οι μάγοι και οι μάγισσες είχαν πάντοτε μαζί τους μανδραγόρα, για να τους αυξάνει τη μαγική τους δύναμη, ενώ οι γυναίκες του 17ου και 18ου αιώνα, πάσχιζαν να εξασφαλίσουν έστω κι ένα μικρό τμήμα του, ώστε να βιώσουν την απόλυτη ερωτική ευτυχία.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ”, στις 11/09/1936…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ", στις 11/09/1936
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ”, στις 11/09/1936

Σχετικά άρθρα

Το στοιχειωμένο σπίτι στο Μαρούσι… Ο Σκιν, που λάτρευε τη φύση και την εξοχή, αγόρασε ένα τεράστιο κτήμα στο Μαρούσι...κι εγκαταστάθηκε εκεί, καμαρώνοντας την Αθήνα από μακριά...
Η γυναίκα με το χάρισμα της τηλαισθησίας… "Συχνά εύχομαι να μην είχα αυτό το χάρισμα του οραματισμού. Ο Θεός μού ζητάει να...κάνω καλή χρήση και όχι κατάχρηση", εξομολογήθηκε η Φλόρενς Στέρνφελς...
Έντονα τηλεκινητικά φαινόμενα (Μέρος Β’)… Μα, το βράδυ της πέμπτης ημέρας πιάτα έπεφταν στο πάτωμα, ανθοδοχεία διαλύονταν...στους τοίχους, μέχρι και η μεγάλη βιβλιοθήκη σωριάστηκε στο υπόγειο, κάνοντας όλο...το σπίτι να σειστεί...
Το πνεύμα της Μεγάλης Αικατερίνης επικοινωνεί με Άγγλο πνευματιστή, το 1909… Το 1909, ο William Thomas Stead ισχυρίστηκε ότι δέχτηκε την επίσκεψη του πνεύματος της...Αικατερίνης της Μεγάλης, της Αυτοκράτειρας της Ρωσίας, η οποία είχε πεθάνει στις 17...Νοεμβρίου του 1796, από κολπική αιμορραγία...
Η στρατιά των βρυκολάκων του στοιχειωμένου Φραγκοκάστελλου (Μέρος Δ)… Η στρατιά των βρυκολάκων του στοιχειωμένου Φραγκοκάστελλου εξακολουθεί να...προστατεύει τα μυστικά της κάτω από τον εύθραυστο υμένα της δροσιάς...
Ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ επικοινωνεί από τον κόσμο των νεκρών… ...είχε υποσχεθεί στους οικείους του ότι θα τους έδινε σημεία που θα αποδείκνυαν τη...συνέχεια της ζωής μετά τον θάνατο...
Τα πνευματιστικά πειράματα, που έλαβαν χώρα το 1896 στο Auteuil της Γαλλίας… Ο Γάλλος ποιητής και ακαδημαϊκός Συλί Προυντόμ, σε συνέντευξη που παραχώρησε το...1901, περιέγραψε την εμπειρία που έζησε από τη συμμετοχή του στα περίφημα...πνευματιστικά πειράματα, που έλαβαν χώρα το 1896 στο Auteuil της Γαλλίας...
Το φαινόμενο της αυτόματης γραφής… Ο επιφανής γραφολόγος και ψυχολόγος Bert Hellinger, ο οποίος εξέτασε σχολαστικά...μακροσκελείς επιστολές γραμμένες με το χέρι της Grace Rosser, αλλά κατ’ εντολήν του...νεκρού αρραβωνιαστικού της, αποφάνθηκε μετά βεβαιότητας ότι ο γραφικός...χαρακτήρας ανήκε στον αποθανόντα Gordon Burdick...
Τηλεκινητικά φαινόμενα στο Τορίνο… Η πρώτη διαπίστωση την οποία έκαναν οι δύο δημοσιογράφοι, ήταν ότι οι πολυέλαιοι...του διαμερίσματος κινούνταν χωρίς να υπάρχει κάποιος εμφανής λόγος...
Οι βρυκόλακες της Σλαβονίας… Ο ήλιος του Μαΐου του 1732 πλημμύριζε με το ξανθό του φως την πολυτελή αίθουσα των...ανακτόρων του Βελιγραδίου, όπου ο Δούκας Κάρολος Αλέξανδρος...
Μοιραστείτε το άρθρο...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Google+
Google+
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email

Σχολιάστε το άρθρο

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.